***[*]

Aniołku w sercach Twoich
najbliższych na zawsze pozostanie
czarna wstęga i co dnia płyną
łzy tęsknoty......

*** [*]

Pamiętam codziennie w cichym
szepcie modlitwy
Śpij Aniele snem wiecznym...

*** [*]

```
```)
``(,)
`__/
```````)
``````(,)
`````__/
```````````Wieczne są wspomnienia ,które poruszają nasze serca.

Pokój Ci wieczny w cichej krainie, gdzie ból nie sięga, gdzie łza nie płynie, gdzie słyszysz Boga głos serdeczny "Pokój Ci wieczny".
SPOCZYWAJ W POKOJU ((*))((*))

Mój list jesienny, z babim latem
i wiatr go niesie tak wysoko
Mój list jesienny złotożółty
znów się unosi ku obłokom
A babie lato takie piękne,
a wrzosy w fiolet wystrojone
I borowiki takie dumne
i Twoje oczy zamyślone
i Twoja buzia uśmiechnięta
i Twoja buzia ukochana
A ja z jesienią na rozdrożu
wciąż nieobecna, zadumana
A babie lato takie piękne
A Ty w jesieni, w jej kolorach
W nitkach utkanych babim latem
i w barwie lasu, w liści wzorach
A Ty w fiolecie wrzosów leśnych
A Ty w złocistych liści lśnieniu
A Ty w mych myślach na okrągło
w każdym uśmiechu, w każdym drgnieniu...

Wiersz H.Surmacz

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI:)
...........(.........
............).........
...........(i)........
..........(i!i)........
..........[^]......
.........[[]|[]].....
.......[][]+[][].....
.......[][][][][]......
.......[][][][][]......
.......[][][][][]......
.......[][][][][].....
... ŻEBY NIGDY CI NIE ZGASŁO!!!!

.......................(
.................... ..(,)
..........).........._'!/'_
.........(,).........(""""")
......._'!/'_.•°*”~..•°*”~.
.......(""""")... ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
.•°*”~..•°*”~...NIECH PŁONIE..

Pamiętam ((*))

Siostra śp. Marcina Malara

Jesienny wiersz z wyrazami pamięci i modlitwy (***).

"Ostatnie zwiędły kwiaty..."

Ostatnie zwiędły kwiaty, zważone kasztany
Sieją po szarej drodze liście złotordzawe.
Brunatnym skib kożuchem nakryły się łany
I ziemia żegna krasę swą, jak starość sławę.

Wiatr przegania po polach siwych mgieł tumany,
Zmarłe lato w zmierzch wiozą chmury niełaskawe,
A staw w zwierciadle wody do snu kołysanej
Tę charonową piękna odbija przeprawę.

I gdy w gałęziach nagich trwogą krzyczy ptactwo,
W smutku pory znajduje duch powinowactwo
Własnej doli i spada nań brzemię żałoby.

Jak pielgrzym o głaz twardy wspomnień się potyka,
Lecz jeśli się pochyla, to li do rzemyka,
By ciaśniej opiąć sandał na drodze przez groby.

( Leopold Staff )