Zgasłeś nam jak świecy płomyk... Bez buntu, bez słowa skargi, bezbronny... Sam w tej ostatniej drodze.
Pamięć żywa o Tobie w nas pozostanie, bo myślami zawsze będziemy przy Tobie.

Żeby móc się spotkać, trzeba niekiedy się pożegnać. Czasami na długo, ale przecież nigdy na zawsze. Przez cztery tygodnie będę mogła zapalać prawdziwe światełka na Twoim grobie. Jestem jeszcze bliżej Ciebie.

Najgorzej sie gra tam gdzie gralismy kiedyś razem...wspomnienia powracaja ...

czy bedzie jeszcze gorzej...? i czy gorzej byc może???

Namalował mi Ciebie wiatr
pędzlem subtelnych marzeń,
przywołał znajomą twarz
i zaklął w chmur obrazie.
Słońce zdobiło Ci włosy
kumulusów przebiśniegami,
spoglądałam na te chmury,
mokrymi od wzruszeń oczami.
Wyrzeźbił mi Ciebie wiatr
dłutem tęsknoty w chmurze,
przypomnieć chciał Twoją twarz
a rozwiał resztę złudzeń.

i cóż...żyć trzeba dalej z tym ogromem zmartwień i kłopotów...

Choć szumi nam wiatr,
Choć śpiewa nam ptak,
To nam smutno jest,
Bo Ciebie brak .....

Cisza
oplata mnie jak pajęczyna
w niej ja
blady motyl
ruszam skrzydłami i
strząsam niewidoczny pył
tęsknoty
złożonej z drobin wspomnień
ulotnych jak ta cisza.

Słowa nie wyrażą cierpienia,
łzy nie umniejszą bólu,
słońce nie rozjaśni twarzy,
nic już nie będzie takie jak było.

"...Gdzieś tam wśród tylu krzyży
jest Twój .
Tam na wieki Twe ciało leży
wraz z Tobą świat mój.
Tam gdzie życie uchodzi
a dusze wzlatują w niebo
tam gdzie ból sieć rodzi ,
tam dojdę do grobu Twojego.
Gdzie ziemia pokrywa ciało
tam mogę szukać Ciebie
ofiaruje Ci różę białą ,
którą odnajdziesz w niebie.
Wśród chryzantem zroszonych
perłowymi łzami ,
wśród ludzi zamyślonych
odnajdę Cie między czarnymi mogiłami..."