"...Pewnego dnia pojawia się smutek,
nieproszony przez nikogo.
Oczy tracą swój dawny blask,
jak drzewa liście.
Wciąż jest kogoś brak,
puste krzesło, miejsce przy stole.
Wspomnienia na fotografiach.
Pewnego dnia linia życia,
tak nagle się przerwała..."

Tumidajewicz

___+_+_+_+
____+_________+
___+____۩۩_____+
__+____۩__۩_____+
_+____۩____۩____+
_+___۩__۩۩__۩___+
_+____۩_۩۩_۩___+_
__+_____۩۩___+___
_____██████____
_____████+█_+__
_____███+██ ۩__+
_____██+██ ۩_۩__+
_____█+██ ۩___۩__+
_____█+██۩_ ۩__۩_+
_____██+█ ۩_۩_۩_+_
_____██████۩____
_____███▒▒▒▒▒▒_
__۩۩ ███▒▒▒▒▒▒_
۩۩۩۩ ███▒▒▒▒▒▒_
_۩۩۩ ███▒▒▒▒▒▒_
__۩۩ ███▒▒▒▒▒▒۩۩
____۩۩۩۩▒▒▒▒▒▒۩۩۩۩

Nic Miłości Nie Pokona,
Żyje Wierna Pamięć...

Rafałku(*)(*)

PAMIĘTAM ...
POSYŁAM ŚWIATEŁKO
DO NIEBA ((*))

Jest taki uśmiech co mieszka w rozpaczy
bo gdy widzisz czarno to często inaczej
niekiedy w smutku jak drozd ci zaśpiewa
- twej miłości zranionej Bóg łaknie jak chleba
nieszczęście nie-nieszczęście jeśli szczęścia nie ma
jest uśmiech co się nawet na cmentarzu kryje
każdy świętej pamięci umiera więc żyje
cóż że go nie widzisz powraca do domu
siada przy stole czyta lampę świeci
czasem w bamboszach by nas nie obudzić
tylko śmierć umie ludzi przybliżyć do ludzi
nic dziwnego przecież tak to bywa
z nieba się tęskni zawsze po kryjomu

„Nasze światy
przenikają się wzajemnie,
jak fale wody
w wielkim oceanie.
Twój nieznany,
mroczny i tajemny,
mój tutaj,
na fizycznym planie.
Duchowego świata
rozum nie pojmuje,
nikt nie uchyla
tych sekretnych drzwi.

Czy w czasie przejścia dusza ulatuje?
Ja chcę w to wierzyć - bo łatwiej żyć!”

Zostawiam ślad swojej pamięci dla Ciebie Rafałku...
(*)