(*)(*)(*)(*)

Kiedyś się spotkamy Rafciu :) będziemy mieli wieczność na rozmowę :) Tutaj na ziemi byliśmy tak zabiegani, tak pogrążeni własnymi sprawami.....żałujemy, teraz gdy jest już za późno.....niestety

Śpij spokojnie Rafciu

(*)(*)(*)(*)

Wsłuchaj się w bicie swojego serca.
Ono od twoich najmłodszych lat
smutną melodię niezmiennie grywa -
twój pogrzebowy, żałobny marsz.

Nim się urodzisz, rytm jego czujesz.
To serce matki twej wita cię.
Wprowadza w życie, byś kiedyś potem
tym samym marszem pożegnał je.

Są w twoim życiu dni pełne słońca,
oddychasz szczęściem, piękny jest świat,
a przecież wtedy serce - wirtuoz
dobrze ci znany utwór wciąż gra.

Czasami głośniej, czasami ciszej.
Są dni, gdy prawie nie słychać go,
lecz zawsze w tobie marsz ten rozbrzmiewa,
i gdy się skończy, odejdziesz w mrok.

A wtedy bliscy - ci, których znałeś -
na twym pogrzebie ze wszystkich sił
marsz w hołdzie tobie wspólnie zagrali -
tak pożegnali tego, co żył.

Życie bez ciebie straciło kolory,
w smutek odziany jest każdy dzień.
Nagle odszedłeś w zaświatów ugory,
szczęście runęło gruzami w cień.

I nie powrócisz już nigdy tu więcej,
choć wznoszę modły nocami do zórz.

Życie człowieka niby mgła ulotne,
pod kosą zginał życiodajny kłos.
Minione chwile są już bezpowrotne,
i nikt nie był w stanie odmienić los.

Pamięć tragedii jest wciąż nieśmiertelna,
w rosach srebrzystych odbarwia się wrzos.
Pociecha w cierpieniu to rzecz mizerna,
gdy umilkł na zawsze Twój ciepły głos

Gdybym tylko mogła przekazać Ci wtedy choć cząstkę własnego szczęścia, abyś już na zawsze był wolny od smutku i melancholii, ale Rafciu wybacz nam my nie wiedzieliśmy co Ty przeżywasz, co czujesz....przepraszamy :)