Czas, leczy rany, ale pozostawia blizny po stracie ukochanej osoby.
Z każdym dniem ból przeradza się w Tęsknotę…
Tęsknota .. pogłębia się z miesiąca na miesiąc ….
Nigdy nie jesteśmy wstanie pogodzić się z odejściem ukochanej osoby…
Nigdy nie otrzymamy odpowiedzi na pytania:
Dlaczego los tak zadecydował?
Dlaczego właśnie mnie to spotkało?
Dlaczego…????? Dlaczego….????

Pożegnalna, biała róża

Są miejsca, których już nie zobaczysz
Zdarzenia, o których nie usłyszysz
Łzy, których nie wylejesz
I uśmiechy, których nie zobaczysz nigdy więcej
Słowa niewypowiedziane
Czyny dość niewyraźne


Wschody i zachody słońca, których już nie ma dla Ciebie
Ścieżki, którymi chodzić Ci już nie wolno
I trawa tak zielona jak nadzieje przelane na papier
Błękit nieba łączący się z kolorem morza
To umarło


Razem z Tobą
Zakopane w piachu pozostanie
Rzucona na trumnę biała róża
Na znak pożegnania
Żegnaj więc
A w sercu pozostawmy tylko te dobre wspomnienia...

(*)(*)

Jesteś w marzeniach,jesteś w uśmiechu. W słońca promieniach i gdy pada deszcz. Jesteś wciąż przy mnie,w moich wspomnieniach.....do końca mych dni.

Chociaż odchodzą –
zostają! …


Tych, których kochamy – odchodzą…
odchodzą… a my – cierpimy…
nie liczymy łez… one same spadają…
nasze serce rozrywa ból…
na który lekarstwem jest zapomnienie…
lecz ono…
nie przychodzi zbyt szybko –
albo wcale…
Chociaż inni mówią : „ życie toczy się dalej…
chociaż odeszli – zostali inni „ …
- by wypełnić to, czego nie zdążyli …

Tych, których kochamy – odchodzą…
… a my – my żyjemy dalej…
Jak długo ? - to tylko wie Bóg…
… jednak Ci , którzy zostali –
nie wiedzą jak cenne jest życie…
a przecież jest to nasz najcenniejszy skarb,
który powinniśmy chronić od złego…
o który powinniśmy dbać…

Tych, których kochamy – odchodzą…
… łzy spadają… serce boli…
a czas… czas podobno goi rany…
lecz… czy wszystkie?
NIE ! …
Gdzieś głęboko, na dnie serca
zawsze będzie z nami osoba,
którą kochaliśmy…

… i nadal ich kochamy

Dzięki Rafciu....Ty wiesz za co.
Kochamy Cię