Przemek Przewodowski (1990–2008) – Nekrolog | FUNER ®

Anonim

17 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

siostra Anecia

17 lat temu

Gdyby miłość uzdrawiała a łzy wskrzeszały to byłbyś braciszku między nami

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Karol z rodziną

17 lat temu

ciesz się życiem wiecznym,my musimy jeszcze pomęczyć się tutaj na ziemi

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Piotrek z Jabłonny

17 lat temu

brak, bardzo brak jest Ciebie Przemo

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

mama Bożena

17 lat temu

tak bardzo mi Ciebie brak Synku

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

mama Kseni(*)

17 lat temu

Ci, co odchodzą,
Wciąż z nami są.
I żyją sobie
Obok nas.
Patrzą z miłością
Na nasze dni I
Czasem się śmieją
Przez łzy.
Co tu jest jawą, co snem,
Kto tu istnieje, kto nie.
Co tu jest prawdą, co nie,
Po której stronie jest sens.
Bo jeśli tam, to po co jest
Ten nasz świat.?
Dla Ciebie Przemku tysiące światełek(**************)

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Zabezpieczenie AntySPAM w trosce o jakość treści:
Proszę podać wynik:* 2 dodać 1 dodać 1 =

17 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Mama Aniołka Czarusia

17 lat temu

Jej niespokojne spojrzenie
Chorego syna osłania,
Który nie ma już sił
Ze śmiercią walczyć.

Gdyby tylko mogła,
Swoje życie oddałaby,
Aby on mógł żyć -
I być duszą jej serca.

Jej każdy drobny ruch mówi:
Synku, kocham ciebie,
Synku, nie odchodź,
Synku, nie zostawiaj matki.

- Mamusiu, nie płacz!
Nie mam już siły
W sobie życia zatrzymać,
Nie mam siły pozostać.

- Mamusiu, nie płacz!
Wiem, że umieram -
Zawsze z tobą będę.
Zawsze będziesz o mnie pamiętać.

- Mamusiu, nie płacz!
Już niedługo będziemy razem.
Tam nie ma śmierci i chorób -
Tam jest miłość i radość.

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)