Boże zabierasz tych których kochamy ,
a nam zostawiasz krwawiące rany !!!
.."Pamiętajmy o tych, co od nas odeszli
byli pośród nas, z nami czas dzielili.
I chociaż dzisiaj ich już z nami nie ma,
pamięć po sobie nam pozostawili.
Pamiętajmy o nich, niech żyją w pamięci,
będziemy bogatsi o ich obcowanie.
A nasza wędrówka w zaświaty mniej straszna,
kiedy wyruszymy bliskim na spotkanie.
Może, gdy w pamięci będą przywołani,
popatrzą na nas, ze swoich zaświatów.
Natchną nas myślą doczesnych poczynań,
zwiększą naszą wartość o kilka karatów.
Składając wizyty w miejscu ich spoczynku,
zapalmy im znicze, by uczcić spotkanie.
Nie wiemy, co dla nich będzie to znaczyło,
nam się odświeży życia wspominanie.
Przypomnimy sobie radości doznane,
gdy oni z nami wśród żywych bywali.
Powrócą do nas radości minione
i więź pogłębi z tymi co zostali...

Pamiętam(*)(*)(*)

Przemusiu ,tak bardzo tesknie i bardzo chciała bym wiedzieć czy ta wspaniała osoba która podpisuje sie siostra Ś/P RAFAŁA WÓJCIKA Cie znała ,Ona pisze tak piekne wiersze ,że bardzo chciała bym ja poznac ,podaje swój mail,dota1966@wp.pl.

Mój ślad...

Kiedyś
Gdy mnie nie będzie
Gdy wszystko zmieni się
Wszędzie
Mój ślad zostanie na łące
Gdzie słońce zaklęte w żarnowce
Na ścieżce
Gdzie wiatr tańczy z piaskiem
Flirtuje z puchatym dmuchawcem
W bukietach zielonych liści
Drżących cudowną muzyką
Ptasią melodią bez słów
Tam możesz spotkać mnie znów
Mgła lekkim owalem spowija
Nasz ogród
To właśnie ta chwila
Gdy cicho i niepostrzeżenie
Ma dusza powraca na ziemię.
Przesyłam światełko Pamięci
(*)(*)(*)(*)(*).

Śmierć gwałtownie przerwała
nitkę Twego życia.
Oderwała od bliskich
tak kochanych ludzi.

Leżysz tam w ciemnym grobie
czekając na chwilę
gdy znów spotkasz się z nimi,
Bóg Cię ze snu zbudzi.

Dziś na grobie ogarek
świecy tli się mały,
płyną słowa modlitwy.
Oni Cię kochali.

Proszą Boga by dał Ci
spokój i wytchnienie.
Zmazał grzechy, wybaczył
i dał Ci zbawienie.

W ich pamięci zostaniesz,
sercach co kochały.
W szczerych słowach modlitwy
za Ciebie szeptanych.
Pamiętam(*)(*)(*).

"Boże przywróć rzeczom blask utracony,
oblecz morze w jego zwykłą wspaniałość,
a lasy ubierz znowu w barwy rozmaite
zdejm z oczu popiół,
oczyść język z piołunu,
spuść czysty deszcz by zmieszał się ze łzami,
nasi umarli niechaj śpią w zieleni,
niech żal uparty nie wstrzymuje czasu,
a żywym niechaj rosną serca od miłości."

Bólu nie gasi żadne ukojenie
i ból ten chronimy skrycie,
bo łez naszych nikt nie rozumie
gdy kogoś kochamy nad życie.

Kiedy tracisz bliskiego człowieka,
twoje serce się czuje samotne,
widzisz jak życie szybko ucieka,
jest kruche, delikatne, krótkie, ulotne.

Twoja rozpacz jest wielka jak morze
i ciąży ci niczym ogromny głaz
i choć wiesz że to nic nie pomoże,
marzysz o tym by móc cofnąć czas .

Kiedy dostajesz o śmierci wiadomość,
bardzo dołuje cię to i smuci
a później przychodzi ta straszna świadomość
że ta osoba już nigdy nie wróci ...

Jesteś jak delikatny promień słońca,
który przebija się przez chmury
wywołując uśmiech.

Jesteś jak wietrzyk,
który delikatnie muska twarz
aby przypomnieć o swojej obecności.

Jesteś jak barwny motyl,
który przyciąga wzrok
i sprawia że chce się żyć.

Jesteś jak cichy głos,
który ciągle szepcze coś do ucha
i przypomina o tym że jesteś...

Wspaniałe wiersze Synu ci pisza ,tyle tylko już teraz można.Przemusiu wczoraj miałbys juz studniówke...Oj BOŻE JAK TO STRASZNIE BOLI,,,DLACZEGO ,zabierz mnie do siebie tu bez Ciebie ani miejsca ani celu.Wszystko odeszło razem z Toba 25.03.07 w niedzielę.............

Najsmutniejszy jest dzień,
gdy wstając rano nie wiemy po co żyć,
gdy chcielibyśmy coś zrobić
lecz najlepiej nie robić nic ...

Najsmutniejsze są łzy,
wypłakane z tęsknoty,
i marzenia pośród bezgwiezdnej nocy ...

Najsmutniejsze są wspomnienia,
które zadają okropny ból,
Najsmutniejsze jest własne serce
gdy cichutko woła ...
"wróć" ...

Odszedłeś tak szybko,
Chciałabym wierzyć,
że po prostu się ukryłeś.
Bo nawet bez pożegnania!
Ty przecież nie wiedziałeś,
Do końca wierzyłeś,
że świat z otwartymi ramionami
wyczekuje nadal na Ciebie.

Odszedłeś tak szybko,
nie zdążyłeś nawet
posmakować życia,
a już za niebieskie bramy
przez pomyłkę zostałeś wezwany.

Odszedłeś tak szybko.
Teraz spoglądasz na nas z góry
być może szczęśliwszy
bez trosk,
od zmartwień wolny.
Pełen nadziei przeświadczony
spoglądam w niebo i w Twoją stronę.

Odszedłeś tak szybko,
lecz wśród nas ciągle żyjesz,
tylko jakby ciszej,
nic do nas już nie mówisz.
Jedynie w pamięci:
potok Twoich słów,
potok Twoich gestów
za gardło mocno ściska,
a w sercach na zawsze
zasili całą rzekę.

Odszedłeś tak szybko
i jakby niepotrzebnie,
a może to wszystko
ma jakiś głębszy sens.
Ufam, że kiedyś poznamy odpowiedź.
Może Ty sam nam o tym powiesz.