Kwiat Nadziei...
Słów nie ma by cierpienie wyrazić
Ulotne są i nietrwałe
Cierpienie w kryształowym mieści się
Wazonie duszy
Ostre kamienie, wnętrze jego wypełniają
Przemieszczają się w dziwnym milczeniu
Ból ciągle zadając nowy
Jakby ból ust nie miał
By go krzykiem ku niebu ponieść
Jedynie ludzkie oczy, te zwierciadła duszy
Łzami go wyrażają ...
A gdy łez jest więcej niż słów na świecie
W kryształowy wazon duszy spadają
Ból koją, zapomnienia nie dają ...
Jedynie modlitwą można uświęcić
Cierpienie ludzkie, ogromne, dławiące
We własne dłonie
Wziąć delikatnie kryształowy wazon duszy
I oddać go
Dłoniom Miłosiernego Boga
Pomiędzy kamienie ludzkiego cierpienia
Włoży On pączek kwiatu Miłości
I choć z bólu, słów Jego może ...
Nie usłyszymy
To kwiat ten, pokarm zaczerpnie
Z łez naszych i słów modlitwy
I rozkwitnie, rozsiewając zapach Nadziei.
♥ ♥ ♥ ¸¸.•*´¯`✿
♥ •*´¯`✿

(*) PRZEMUSIOWI

Nienasycenie, pragnienie, czekanie
takie jest moje ostatnie kochanie.

Miłość której ciepłe słowa zostały
w odległościach wędrując niemałych.

Tęsknota bez dotyku Twojego nie blednie
rwąc me serce powoli, niezmiennie.

Pamięć momentami przystaje, zawodzi
między teraźniejszością a wspomnieniami brodzi.

Tak w trwaniu mijają tygodnie,
by w końcu przy Tobie odetchnąć spokojnie... ♥ ♥ ♥

...*...*...*...*...*...*...
Kolejny długi wieczór
I zbyt krótki oddech...
...*...*...*...*...*...*...


...Pamiętam...(*)..

(*) PRZEMUSIOWI

(*)PRZEMUSIOWI

((:.......)
((:......(,)
((:.....[__]
((:.....[__]
((:.....[__]
((:....(____)
((_,»*—*« »*—*«,_))
*ŚWIATEŁKO*PAMIĘCI*

W daleką podróż zabrał Was Bóg
Jedną nadzieję nam dając,
Że kiedyś przekroczą też Niebios próg,
Ci, którzy tutaj w bólu zostali...
PRZEMUS;*

(*) PRZEMUSIOWI

(*) PRZEMUSIOWI

(*) PRZEMUSIOWI