światełko mej pamięci na dziś

światełko do nieba na zawsze w mej pamięci.

Człowiek nie zdaje sobie sprawy jaką kotwicą potrafi być nadzieja, do czasu, kiedy jej zabraknie i zostaje wypatroszony jakby bez wnętrzności, bez ciężaru który utrzymałby go na ziemi. Pusty w środku zaczyna odlatywać, dryfować w powietrzu. Umysł, nie zwracając się o pomoc do innych, bez balastu, skupia się na sobie, odnajdując najczarniejsze pokłady osoby którą we własnym mniemaniu jesteś. Nic nie wygląda już jak kiedyś. Egzystencja jako jedna, długa halucynacja, codzienna układanka- do której, jak w sennym krajobrazie masochisty, każdy przedmiot, widok, dźwięk początkowo wydaje się rozwiązaniem, tym brakującym kawałkiem, ale ostatecznie okazuje się zupełnie bez znaczenia.

nasza kotfica zatonęła 6 11 2010r [*]

światełko na dziś Tak bardzo za wami tęsknimy i marzymy o tym by się z Wami spotkać miłość do Was ukochani nigdy się nie skończy jest wieczna.

„Dajcie mi modlące się matki, a uratuję Świat”
(Św. Augustyn)

jedziemy synku, znów razem, będziemy jeszcze bliżej... bądź ze mną zawsze[*]

(*)

Światełko pamięci
„Nie sposób oswoić się ze śmiercią. Żołnierze, lekarze i przedsiębiorcy pogrzebowi widzą ją bez przerwy i przyzwyczajają się do pewnych jej aspektów, lecz nie do jej istoty. Nie sądzę, aby ktokolwiek to potrafił. Dla mnie otrzymanie wiadomości o śmierci bliskiej osoby jest jak droga w dół po znanych, lecz pogrążonych w mroku schodach. Chodziłeś nimi milion razy i wiesz, ile stopni jeszcze przed tobą, ale gdy chcesz stanąć na następnym, okazuje się, że go nie ma. Potykasz się i nie możesz w to uwierzyć. I od tej pory będziesz się tam potykał często, ponieważ, jak wszystkie rzeczy, do których przywykłeś, ten brakujący stopień stał się cząstką ciebie.”
(Jonathan Carroll)