(*) PIOTROWI

Bo najgorsze jest czekanie.na spotkanie z tobą w niebie I ta cisza: pusta cicha sucha czarna... Bo najcięższe jest czekanie. Ta samotność. ciemna i tęsknota serca wielka.. .................... ..(,) ..........).........._'!/'_ .........(,).........(""""") ......._'!/'_.•°*”~..•°*”~. .......(""""")... ŚWIATEŁKO PAMIĘCI .•°*”~..•°*”~...NIECH PŁONIE.. I NIGDY NIE GAŚNIE. PRZYTULAM DO SERCA

A gdyby oczy Twe się otworzyły
a Twoje usta przemówiły
żeby Twe ręce moich dotknęły
i serce moje otworzyły...
czekanie moje to droga ciemna
latarnie wszystkie pogasły
wiatr bije w plecy
deszcz skronie zalewa
jak długo jeszcze...
nie wiem
niestety...

Niech pamięć o Tobie
zawsze będzie żywa.

Kiedyś myślałam, że tęsknota jest miłością. Teraz wiem, że miłość jest wieczną tęsknotą. Dla mnie szczęście nie istnieje, bo mym szczęściem byłeś Ty. Dzisiaj Ciebie tutaj nie ma - pozostały gorzkie łzy............( , )
.........._ `|'__
.........( """"_ )
..........)/(/( |
..........() )()|| światełko pamięci dla
..........| () || Ciebie
..........|.....||
..........|.....()
..........|.....|( ***/)
..........|.....|( (_)/ )

(*) PIOTROWI

Tęsknota jak biały anioł czuwa idzie krok w krok składa skrzydełka, by podfrunąć do nieba bliżej Ciebie ........................) .......................(,) ..........).........._'!/'_ .........(,).........(""""") ......._'!/'_.??????????? .......(""""")....... ....???????????........... ŚWIATEŁKO PAMIĘCI

(¯`♥´¯)
`*.¸.*´
były tu ciche, niewinne
piękne w swej skromności
pełne miłości

były tu między nami
urokiem oplecione
czasem roztargnione

były tu
nasze jedyne
ciepłe chwile

teraz tylko w nas
są bladym wspomnieniem
smutkiem, deszczem, uczucia cieniem
PROMYCZEK PAMIECI
DLA CIEBIE ANIOLKU(¯`♥´¯)

(*) PIOTROWI

Tutaj w ciszy me serce ogarnia, samotności moc...Serce tak tęskni za Tobą ((_,»*¯**¯*«,_)) ((_,»*¯**¯*«,_))♥ ŚWIATEŁKO ♥ ..♥....[__] .♥.♥ .PAMIECI ♥.♥ PRZYTULAM

Kwiat Nadziei...
Słów nie ma by cierpienie wyrazić
Ulotne są i nietrwałe
Cierpienie w kryształowym mieści się
Wazonie duszy
Ostre kamienie, wnętrze jego wypełniają
Przemieszczają się w dziwnym milczeniu
Ból ciągle zadając nowy
Jakby ból ust nie miał
By go krzykiem ku niebu ponieść
Jedynie ludzkie oczy, te zwierciadła duszy
Łzami go wyrażają ...
A gdy łez jest więcej niż słów na świecie
W kryształowy wazon duszy spadają
Ból koją, zapomnienia nie dają ...
Jedynie modlitwą można uświęcić
Cierpienie ludzkie, ogromne, dławiące
We własne dłonie
Wziąć delikatnie kryształowy wazon duszy
I oddać go
Dłoniom Miłosiernego Boga
Pomiędzy kamienie ludzkiego cierpienia
Włoży On pączek kwiatu Miłości
I choć z bólu, słów Jego może ...
Nie usłyszymy
To kwiat ten, pokarm zaczerpnie
Z łez naszych i słów modlitwy
I rozkwitnie, rozsiewając zapach Nadziei.
♥ ♥ ♥ ¸¸.•*´¯`✿
♥ •*´¯`✿