mąż Zofii Skłodowskiej


Mówiłam o Tobie kwiatom
Pachniały
Mówiłam o Tobie listkom
Drżały
Mówiłam o Tobie morzu
Szumiało
Mówiłam o Tobie słońcu
Grzało
Mówiłam o Tobie, rozstaniu
Milczało
Mówiłam o Tobie,cierpieniu
Bolało
Mówiłam o Tobie wszystkim
Rozumieli
Mówiłam, że Cię kocham
Wiedzieli...

---------(
---------)
--------/ , (
-------- ) /
---- .--`Y´--.
----|`·-----·´|
----|`·::....´|
----|`·::::..´|
----|`·:: )—`·. ,·´—))
----|`·:.( ¦ )..(¦ )
----.·´¦—`· .() .·´¦—`·._
---—-.__.-·´( ¦ ) `·-.__.·´
--;;;----( ¦ );;¦ )
;;;-----;-)_.;´ `;._))

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI

Łatwo powiedzieć bądż wola Twoja,
kiedy mnie Panie pociechą darzysz.
Ale gdy dusza strapiona moja,
gdy mnie próbujesz albo też karzesz.
Kiedy nawiedzasz dom mój,rodzinę
najdroższe sercu dotkniesz osoby.
Gdy śmierć wkroczywszy w życia dziedzinę
na miejcsu zostawi tylko groby.
Jak ciężko wówczas kochać Twą wolę,
co kazać sercu?

…Jesteś tysiącem wiatrów dmiących.
Jesteś diamentowym błyskiem na śniegu lśniącym.
Jesteś na skoszonym zbożu światłem promiennym.
Jesteś przyjemnym deszczem jesiennym…Jesteś…

Niedzielne światełka mej pamięci (*)

Niedzielne światełka mej pamięci (*)

PIOTRZE !
Na tę piękną, słoneczną niedzielę i za te dni, kiedy mnie nie było zapalam Ci najjaśniejsze płomyki mojej nieustającej pamięci. Cały czas miałam Cię w sercu!
(((***)))(((***)))(((***)))
Bliska Ś.P.Kamilka Tatarczucha

NIEDZIELNE ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
POSYŁAM DO NIEBA ((*x*x*))
@@@@@@@@@@@@@@@@@

KAŻDY DZIEŃ JEST TAKI SAM : MODLITWA WSPOMNIENIA I ŁZY ,JAŚNIUTKIE NIEDZIENE ŚWIATEŁKO POSYŁAM PROSTO DO CIEBIE . TWOIM BLISKIM ŻYCZE MIŁEJ NIEDZIELI .MAMUSIE PRZYTULAM

Widzisz mnie?!
Cała jestem we łzach…
Przyjdź do mnie! Choćby
w niespokojnych snach ...
Serce bez końca...
wspomnieniami marzy…
Dotknij mej pomarszczonej
starością twarzy!
Powiedz znowu: „Jestem mamo!
To wszystko to zły sen,
nic się nie stało...
Jestem, żyję i na zawsze
będę przy tobie!”
Tak chciałabym… ale Ty
już leżysz w grobie…
Teraz kopiec gęsto usypanej
ziemi... A pod spodem kres
wszystkich mych nadziei...
Minęło już tyle pełnych
zapomnienia lat...
Tak bardzo się zmienił ten
okrutny świat...
A ja wciąż nie śmiem zapytać
D L A C Z E G O . . Znów minął dzień bez Ciebie
Smutek ogarnia mnie
Smutnym wzrokiem błądzę po niebie
I marzę, by odnaleźć Cię

Bo cóż warte życie bez Ciebie
Cóż warty piękny, jasny dzień
Gdy nie mam Ciebie obok siebie
Tamto zdaje się być snem

Odeszła radość, nic mnie już nie cieszy
Nikt nie zastąpi Ciebie mi . PRZYTULAM TWOICH BLISKICH DO SERCA POZDRAWIAM

PIOTRZE...(*)