Z szarym niebem zlał się listopad
Krople kruków opadły na ziemię
Staliśmy w ciszy -
W tym dniu mówiła
Przeszłość.

W rytm bijącego serca zapalonych zniczy
Kapały liście
Wiatr plątał włosy: nasze z wierzbowymi
A potem dmuchnął i rozwiał wspomnienia
"Wieczne odpoczywanie" - mówiliśmy cicho
Kładąc wśród liści -
Białą chryzantemę.

@@@@@@@@@@@@@@@@@

Piotrusiu ........

DOBRY JEZU A NASZ PANIE
DAJ MU WIECZNE SPOCZYWANIE
WIECZNA ŚWIATŁOŚĆ NIECH MU ŚWIECI, GDZIE KRÓLUJĄ WSZYSCY ŚWIĘCI, GDZIE KRÓLUJĄ Z TOBĄ PANIE AŻ NA WIEKI WIEKÓW AMEN

ojciec śp Krzysztofa Jarczyk

Dzień jesienny tak cicho
Jak liść zżółkły opada;
Złoto ma z października
Smutek ma z listopada.

I w ten smutek złotawy,
I w ten płomyk zamglony
Przybrały się Zaduszki
Jak w przejrzyste welony.

Płoną świeczek szeregi,
Płoną świeczek tysiące,
Powiewają płomyki
Zamyślone i drżące.

Więc płomykiem jak dłonią,
Dłonią ciepłą i jasną,
Pozdrawiamy tych wszystkich,
Których życie już zgasło.

MODLITWA ZA CIEBIE I ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
<*><*><*><*><*>

Aniołku światełko naszej pamięci niech płonie wysoko, wysoko do nieba, dla Ciebie

SMUTEK UKRYTY NA DNIE...
LECZ PŁOMYK PAMIĘCI...
TLIĆ SIĘ BĘDZIE ZAWSZE...
AŻ PO CZASU KRES...
......................)
....................(,)
..................([__])
..................([__])
..................((++))
_...............((____))
........... ((_,»*—**—*«,_))
...*”~~”*°•._~”*°••°*”~_.•*”~

♥ ŚWIATEŁKO PAMIĘCI i ♥
† * † * † * † ♥ † * † * † * †
[***]

NA TEN SMUTNY DZIEŃ ((*X*))
PIOTRUSIU <*><*>

ZOSTAWIAM CICHY SZEPT MODLITWY I SWOJA PAMIEC DLA CIEBIE PIOTRUSIU((*))((*))((*))((*))

SZCZEGÓLNY DZIEŃ WIELKIEJ ZADUMY, TĘSKNOTY
MYŚLI Z WAMI
I MODLITWA SZCZEGÓLNA NA DZIŚ

......(,).........(""""")
......._'!/'_.ڿڰۣڿ❀❤❀ڿڰۣڿ
.......("""""). W ZADUMIE
....ڿڰۣڿ❀❤❀ڿڰۣڿ.I CISZY!
..............ڿڰۣڿ❀❤❀ڿڰۣڿ

Mój dzień zadumy...

Czuję chłód listopada na plecach
lecz to smutek przeszywa mnie dreszczem
składam słowa w modlitwie nad grobem
wiatr odmówi ją liści szelestem.

Płomyk świecy, światełko dla bliskich
to wystarczy, potrzeba coś więcej?
jeszcze kwiat, żywy symbol pamięci
gorzkie łzy i chusteczka w mej ręce.

Biała brzoza pochyla się nisko
melancholią do snu Was kołysze
płacze ze mną cichutko i rzewnie
szum gałązek, blask ognia i cisza…

Czas milcząco zatrzymał wskazówki
ja wciąż stoję i godzin nie liczę
tylko w głowie się tłoczą wspomnienia
oprócz nich, nic nie widzę, nie słyszę…

W zamyśleniu dzień odszedł aleją
wieczór cieniem zadumy się ściele
mały lampion płonący na grobie
srebrną gwiazdą zaiskrzy na niebie.

Będą błyszczeć, nim noc nie spłowieje
a na ziemi ostatni znicz zgaśnie
w moim sercu będziecie wciąż żywi
póki ono snem wiecznym nie zaśnie..

Takie ciche, ciche święto,
Rozjarzone świeczkami,
Dzień, w którym serce pozdrawia,
Pamięta
Tych, co rozstali się z nami.

Święto rozsnute mgliście
Nad jesiennym, zadumanym światem,
Gdy żywi zmarłym dobrą myśl wyślą,
Zmiotą z grobu zeschłe liście,
Położą kwiatek.((***))