Gdziekolwiek jesteś, wędrując przez życie
> gasną nad tobą gwiazdy na błękicie.
> A kwiatki matki pozostaną świeże .
> Bo tylko matka umie kochać szczerze.
>
> Bo miłość matki jest, jak głębia morza
> Czystsza, niż kryształ, jaśniejsza, niż zorza
> Tak czysta, że jej nikt pojąc nie może
> Jakaż być musi Twoja miłość Boże

Daj nam wiarę,że to ma sens,że nie trzeba żałować
że gdziekolwiek są,dobrze im jest,bo są z nami choć w innej postaci
I przekonaj,że tak ma być,że po głosach tych wciąż drży powietrze,
że odeszli po to by żyć,i tym razem będą żyć wiecznie
Przyjdź na świat,by wyrównać rachunki strat
żeby zająć wśród nas,puste miejsce przy stole
Jeszcze raz pozwól cieszyć się dzieckiem w nas
i zapomnieć,że są puste miejsca przy stole
MAMA
இڿڰۣ
``இڿڰۣ```NA
இڿڰۣ இڿڰۣ``ZAWSZE
``` இڿڰۣ இڿڰۣ```W
``இڿڰۣ இڿڰۣ``MOIM
````இڿڰۣ இڿڰۣ`SERCU

Choć prawda jest taka
Że dla nich na zawsze
Stanęły słoneczne zegary
To ciągle są obok
By w tym co robimy
Dodawać nam siły i wiary

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.
KOCHAM CIĘ SYNKU