A ty go na wyspy szczęśliwe zawieź,
wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej, zacałuj,
ty go ukołysz i uśpij, snem muzykalnym zasyp, otumań,
we śnie na wyspach szczęśliwych nie przebudź ze snu.

Pokaż mu wody ogromne i wody ciche,
rozmowy gwiazd na gałęziach pozwól mu słyszeć zielonych,
dużo motyli mu pokaż, serca motyli przybliż i przytul,
myśli spokojne ponad wodami pochyl miłością

Cisza
nic nie słychać
prócz bicia mojego serca
dzisiaj jest ta chwila
że szczęśliwa jestem nie ja

Gdyby ból co czuję
mógł uskrzydlać
byłabym już aniołem
od jutra

Gdyby ten ból co czuję
mógł rozjaśniać
byłabym w oknie twym
jak gwiazda

Aniele boży
ty który prowadziłeś mnie
przez kładkę ciała
przez wodę ogień krew
przez ból i śmierć
przez upał i przez śnieg
nagle bezradny stoisz
przed jednym pustym domem

Inne przepaście znasz
nie te co pod stopami
matek opuszczonych
MATKA- MATCE W OPIEKĘ
SWE SERCE I SKARB ODDALA
DZIECKO KOCHANE SWE
WCIĄŻ CIERPI
ALE WIEM SYNKU ŻE
MATKA BOŻA POD SWĄ OPIEKĘ
WZIĘŁA CIEBIE

Łatwo powiedzieć bądż wola Twoja,
kiedy mnie Panie pociechą darzysz.
Ale gdy dusza strapiona moja,
gdy mnie próbujesz albo też karzesz.
Kiedy nawiedzasz dom mój,rodzinę
najdroższe sercu dotkniesz osoby.
Gdy śmierć wkroczywszy w życia dziedzinę
na miejcsu zostawi tylko groby.
Jak ciężko wówczas kochać Twą wolę,
co kazać sercu?

dlaczego ja?

idziemy razem ścieżką
życia mojego z Panem
ja belką krzyża ciężką
pleców mych żłobię ranę

gdy nogi me zawodzą
gdy wola moja kona
Pan idąc mi z pomocą
bierze mnie z nim w ramiona

Panie naprawdę nie wiem
po co się mną zajmujesz?
wszak niosąc mnie ścieżki życia brzegiem
krzyża mi nie zdejmujesz

dlaczego ja? dlaczego?
wraca co dzień pytanie
a belka krzyża mego
wciąż tkwi w mych pleców ranie

Panie wybacz mi proszę ale
ta myśl jest w głowie mojej
ja z za ciężaru krzyża wcale
nie widzę miłości Twojej

A nadzieja znów wzrośnie w nas,
Nieobecnych pojawią się cienie
Uwierzymy kolejny raz
W jeszcze jedno Boże Narodzenie

I choć ucichł świąteczny gwar
Bo zabrakło znów czyjegoś głosu
Przyjdź tu do nas i z nami trwaj
Wbrew tak zwanej "ironii losu"

Naucz wierzyć, że to ma sens,
Że nie trzeba żałować
Że gdziekolwiek są - dobrze im jest
Bo są z nami, choć w innej postaci...

I przekonaj, że tak ma być,
Że od głosów ich wciąż drży powietrze...
Że odeszli po to, by żyć
I że teraz już będą żyć wiecznie.

Przyjdź na świat, by wyrównać rachunki strat,
Aby zająć wśród nas puste miejsce przy stole;
Jeszcze raz
naucz cieszyć się dzieckiem w nas
I zapomnieć, że są puste miejsca przy stole...

***

Wypłakałam za Tobą
Oczy niebieskie, królewskie i pieskie;
Wypłakałam za Tobą
Morze ogromne, lubowne, żeglowne:

Po tym morzu Ty płyniesz,
Do mnie Ty płyniesz,


Niech Cię dobre bogi!
Niech Cię dobre wiatry
I obłoki białe, dobre!

Wszystko dobre, piękne modre!
Na wybrzeżu ja tu stoję,
Słyszysz, modlę się i modlę!

Wypłakałam za Tobą
Oczy niebieskie, królewskie i pieskie;
Wypłakałam za Tobą
Morze ogromne, lubowne, żeglowne:

Po tym morzu odpływasz,
Ode mnie odpływasz,
Ode mnie!

Niech Cię dobre bogi!
Niech Cię dobre wiatry!
I obłoki białe, dobre!
Wszystko dobre, piękne, modre!
Na krawędzi ja tu stoję,
Gdy poruszę się, to po mnie.