córka śp. Leokadii Czerskiej
i siostra śp. Bogusia Czerskiego



() () ()
[] [] [] Zajmij swe miejsce wśród gwiazd i niech Twoja gwiazda zaświeci jaśniej abyśmy wiedzieli że Ty tam jesteś () () ()
* Śpij Aniołku [] [] []

() () () .... śpiewam Ci liści szelestem
[] [] [] kocham i przy Tobie jestem ...

* Zostawiam cichy szept () () ()
modlitwy i swoją pamięć [] [] []

() () () () () () () () () () () () () ()
[] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] []

córka śp. Leokadii Czerskiej
i siostra śp. Bogusia Czerskiego



() () ()
[] [] [] Zajmij swe miejsce wśród gwiazd i niech Twoja gwiazda zaświeci jaśniej abyśmy wiedzieli że Ty tam jesteś () () ()
* Śpij Aniołku [] [] []

() () () .... śpiewam Ci liści szelestem
[] [] [] kocham i przy Tobie jestem ...

* Zostawiam cichy szept () () ()
modlitwy i swoją pamięć [] [] []

() () () () () () () () () () () () () ()
[] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] []

ŚWIATEŁKO NASZEJ NIEUSTAJĄCEJ PAMIĘCI*** ***

A ty go na wyspy szczęśliwe zawieź,
wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej, zacałuj,
ty go ukołysz i uśpij, snem muzykalnym zasyp, otumań,
we śnie na wyspach szczęśliwych nie przebudź ze snu.

Pokaż mu wody ogromne i wody ciche,
rozmowy gwiazd na gałęziach pozwól mu słyszeć zielonych,
dużo motyli mu pokaż, serca motyli przybliż i przytul,
myśli spokojne ponad wodami pochyl miłością

dlaczego ja?

idziemy razem ścieżką
życia mojego z Panem
ja belką krzyża ciężką
pleców mych żłobię ranę

gdy nogi me zawodzą
gdy wola moja kona
Pan idąc mi z pomocą
bierze mnie z nim w ramiona

Panie naprawdę nie wiem
po co się mną zajmujesz?
wszak niosąc mnie ścieżki życia brzegiem
krzyża mi nie zdejmujesz

dlaczego ja? dlaczego?
wraca co dzień pytanie
a belka krzyża mego
wciąż tkwi w mych pleców ranie

Panie wybacz mi proszę ale
ta myśl jest w głowie mojej
ja z za ciężaru krzyża wcale
nie widzę miłości Twojej

- - - - MAMA- - - -- - - - -

Ciężko

Ciężko
jakbym niosła na plecach morze
i jeszcze jedną rybę bezsensu
niosę tylko śmierć i miłość
a i to się uginam
jak baba z płachtą pokrzyw pod ulewą

Boże czemu wspinać się trzeba ku tej dolinie
czemu na tę górę schodzić
w ciemności widzieć
a w jasności ślepnąć
rodzić się by nie umrzeć
umrzeć by się rodzić

Słowa nie mają granic
tak w sobie wymienne
jak śnieg i woda
góra i dolina
jak ja i ty
jak żywy i umarły

Świat się obrócił we mnie
ukazał dno swoje

I niosę morze
i niesie mnie morze
(wiersz ANNY KAMIEŃSKIEJ )