Chłód i cień, już czas na sen,
Zachód słońca żegna dzień
I ścichł twój szept, twój wzrok też zgasł,
Wokół tylko cisza
Znów jest zmierzch, bez gwiazd, wśród łez
Każda myśl to cierń, bo los z nas drwi, drwi z nas co dzień

Gdzieś we mgle gubię drogi swe, nie odnajdę się
A w tych snach twoja śmierć, mój strach
Nie chcę dłużej tak

Mur bez bram, ja tu, ty tam, gdzieś po drugiej stronie nieba
Pięć twych zdjęć i list, w nim wiersz, ciebie nie ma

Wciąż tak trwam, z pustką sam na sam, w beznadziei trwam
Jak mam żyć, nie ma sensu nic, chcę do ciebie iść

Wciąż tak trwam, z pustką sam na sam pośród wspomnień trwam
Jak mam żyć, nie ma sensu nic, chcę do ciebie iść

Prę we mgle, gubię drogi swe, nie odnajdę się
A w tych snach twoja śmierć mój strach
Nie chcę dłużej tak

NA ZAWSZE SYNU

Jak myślisz, czy tam, za ostatnią już ciszą,
Tam, skąd się listów nie pisze
Nasze czułe dusze dwie znowu rozpoznają się
I czy spotkają się?

Czy dusze znają mowę dotyku?
Czy wymieniają spojrzenia?
Czy mijają się w milczeniu,
Czy w nieznanym nam języku rozumieją się?

Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie.
Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia.

Czy dusze są tu, obok nas, jak powietrze?
Czy są odległe, jak gwiazdy?
Czy unoszą się na wietrze
Albo cicho wiją gniazda z przedwieczornej mgły?

Szczęśliwi w niewiedzy znajdą pocieszenie.
Jak dobrze mi z nadzieją że nie ma nieistnienia.

Czy myślisz, że tam niskie lipcowe słońce
Da swego ciepła nam więcej?
I czy dusze nasze na rozgadanej wonnej łące będą mogły trzymać się za ręce?

Gdy nagle zgubisz się, sama gdzieś w środku nocy
spójrz, tam spod najwyższych drzew, prowadzić Cię będą moje oczy...
A gdy w deszczowy dzień będzie niełatwo Ci żyć,
mój cień wskaże Ci światło i ścieżki przez mgły...
Gdy nagle zgubisz się, samej Cię nie zostawię...
Bo my jeszcze spotkamy się, samej Cię nie zostawię...
Nie bój się.
Wszystko ma swój czas.
Ja będę blisko każdego dnia...
Gdy lekki letni wiatr dotknie Twej drogiej twarzy...
Czy poznasz, że to ja?
Czy pojąć to kiedyś się odważysz?
Choć masz przed sobą świat i wiele czeka Cię tu...
To ja Ci chcę obiecać- spotkamy się znów...
My jeszcze spotkamy się.
Samej Cię nie zostawię.

SKAZANY NA BLUESA
NIE MA JUŻ TAKICH JAK TY

KOCHAM CIĘ BRACISZKU
I NIC TEGO NIE ZMIENI

Nadzieja bywa, jeżeli ktoś wierzy,
że ziemia nie jest snem, lecz żywym ciałem,
I że wzrok, dotyk ani słuch nie kłamie.
A wszystkie rzeczy, które tutaj znałem,
Są niby ogród, kiedy stoisz w bramie.

Wejść tam nie można. Ale jest na pewno.
Gdybyśmy lepiej i mądrzej patrzyli,
Jeszcze kwiat nowy i gwiazdę niejedną
W ogrodzie świata byśmy zobaczyli.

Niektórzy mówią, że nas oko łudzi
I że nic nie ma, tylko się wydaje,
Ale ci właśnie nie mają nadziei.
Myślą, że kiedy człowiek się odwróci,

Cały świat za nim zaraz być przestaje,

W SERCU NA ZAWSZE