Wszystkich Świętych i Zaduszki,
znicze na grobach zapalamy,
z wielką powagą i skupieniu
w dniu tym Swych zmarłych wspominamy.

Gdy mrok otula całą ziemię,
stłumionym światłem znicze świecą
i jasna łuna nad cmentarzem
i smugi dymu w górę lecą.

Na krzyżu Ty---Dobry Panie
ręce wyciągasz tak jak umiesz,
choć cierpisz tulisz ich do Siebie
i wiem,że bardzo chcesz powiedzieć;
nie martwcie się są ze Mną w Niebie.

Zmarłym jest dobrze,ja w to wierzę,
wszystkim uwierzyć w to potrzeba,
wiem,że codziennie spoglądają
na nas na ziemię z wyżyn Nieba.

Jaśniutkie światełko pamięci na te
nadchodzące smutne i bolesne
szczególnie dla nas dni Aniołku...

SYNKU KOCHANY
BYŁEŚ
DLA MNIE
SŁOŃCEM KSIĘŻYCEM
POWIETRZEM
MOIM ŻYCIEM
ODSZEDŁEŚ
SŁOŃCE ZGASŁO,KSIĘŻYC W
CHMURACH ZASNĄŁ
ZOSTAWIŁ CIEMNĄ NOC
JAK ŻYĆ W CIEMNOŚCI
JAK ŻYĆ WE MGLE

Przystań tu na chwilę.
Wchłoń cmentarną ciszę.
Czy usłyszysz także
to, co ja usłyszę ?
Czy zobaczysz mary
wokoło krążące ?
Wycisz serce swoje
i myśli cierpiące...

Tam na lewo córka
przy Matki swej grobie.
Widzisz ? Płynie ponad
katafalku progiem.
Wyciąga tęsknie dłonie
do główki dziecięcia.
Jeszcze raz ostatni !
Dotknąć ! - Bez szans wzięcia.

W głębi Starzec smutny
snuje widmo swoje...
Nie takim chciał zostać
wzgardzony spokojem.
Rząd lampek przyćmionych
odsłania obrazy.
Obok dusza Dziecka.
Płacze. Nadal marzy.

I nie widać straty
ciała z tego świata.
Jak to Boże robisz,
że to wszystko łatasz ?
O, widmo Dziewczyny !
Czy Anioł ? Czy Zmarła ?
Nadal szuka szczęścia,
choć życia - wyparła.

A przede mną widmo
Synka mego kochanego.
Coś chce mówić do mnie,
lecz nie słyszę jego.
Wyciągam swe dłonie
do drżących, widmowych,
aby ogrzać, przycisnąć,
żarów dać kwantowych.

Wkoło tłum ogromny.
I martwi i żywi.
Złączeni, skupieni -
- i modlitwa z nimi.
Ja wiem, że to chwila...
Ile czasu mamy ?
Tych, co nas odwiedzą
razem powitamy...

Wytęskniłam Cię
W ogrodzie pełnym malw,
Nocy skradłam cień,
A dniom - tysiące barw.

___ I stworzyłam Cię
___ Na powrót z mgieł i ros,
___ W tęczy ziścił się
___ Odmieniony nasz los.

Wymodliłam Cię
W ramionach jeszcze raz,
Wspomnień ostry cierń
W skargi rzuciłam czas.

___ Ocaliłam Cię
___ W rozpaczy gorzkich łzach,
___ W pamięci mej
___ Żyjesz Pawelku i w snach...
Ech zycie
Być obok. Przytulić, pogłaskać, zwłaszcza, gdy płaczą nadal przytulić, nie pytać, lecz milczeć i czekać aż ucichną. A wówczas otrzeć łzy w milczeniu i czułości. A gdy mówią – pozwolić mówić/ krzyczeć, wyrażać emocje.... i......słuchać w milczeniu (bez doradzania, pocieszania), bo nasze słowa nic nie zmienią, a wręcz zakłócą ciszę, której osoba potrzebuje do wyrażania swobodnie targających ją emocji.Tylko tyle mozna dla nas zrobic......Reniulek

SKAZANY NA BLUESA NIE MA JUŻ TAKICH JAK TY BRACISZKU
BARDZO CIĘ KOCHAM