Kroplą deszczu namaluję Cię
A potem długo sama - sama w to nie uwierzę
Kroplą deszczu spłynie Twoja twarz
W tej kropli będę ja - i z sobą mnie zabierzesz
Tak to ja - moim sługą deszcz
Wielkich powstań i upadków mężem
Mrocznych pieśni - zapisanych nut
Swoich marzeń otępiałym więźniem
Tak to ja - a przy mnie Twoja twarz
Kroplą deszczu namaluję Cię
A potem długo sama - sama w to nie uwierzę
Kroplą deszczu spłynie Twoja twarz
W tej kropli będę ja - i z sobą mnie zabierzesz

Deszczu krople na oknie,
Jak łzy na matczynej twarzy
A ona ciągle nie umie
O synu swym przestać marzyć
Patrzy na deszcz, na ulicę
na samochody i ludzi
I tak by chciała bardzo
Ze snu swojego syna zbudzić...

Jaśniutkie światełko pamięci dla Ciebie.<<<***>>>

Rozłączeni - lecz jedno o drugim pamięta;
Pomiędzy nami lata biały gołąb smutku
I nosi ciągłe wieści. Wiem, kiedy jesteś w ogródku,
Wiem, kiedy płaczesz w cichym pokoju zamknięta;

Wiem, o jakiej godzinie wraca bólu fala,
Wiem, jaka ci rozmowa ludzi łzę wyciska.
Tyś mi widna jak gwiazda, co się tam zapala
I łzę różową leje, i skrą siną błyska.

A choć mi teraz ciebie oczyma nie dostać,
Znając twój dom - i drzewa ogrodu, i kwiaty,
Wiem, gdzie malować myślą twe oczy i postać,
Między jakimi drzewami szukać białej szaty.

Ale ty próżno będziesz krajobrazy tworzyć,
Osrebrzać je księżycem i promienić świtem:
Nie wiesz, że trzeba niebo zwalić i położyć
Pod oknami, i nazwać jeziora błękitem.

Potem jezioro z niebem dzielić na połowę,
W dzień zasłoną gór jasnych, w nocy skał szafirem;
Nie wiesz, jak włosem deszczu skałom wieńczyć głowę,
Jak je widzieć w księżycu odkreślone kirem.

Nie wiesz, nad jaką górą wschodzi ta perełka,
Którą wybrałem dla ciebie za gwiazdeczkę-stróża?
Nie wiesz, że gdzieś daleko, aż u gór podnóża,
Za jeziorem - dojrzałem dwa z okien światełka.

Przywykłem do nich, kocham te gwiazdy jeziora,
Ciemne mgłą oddalenia, od gwiazd nieba krwawsze,
Dziś je widzę, widziałem zapalone wczoraj,
Zawsze mi świecą - smutno i blado - lecz zawsze...

A my ,
Zamilkniemy na chwilę i znów się wołamy
Jak dwa smutne słowiki, co się wabią płaczem.

SYNKU
RAZ DESZCZ RAZ SŁOŃCE
RAZ ŁZA I SMUTEK A POTEM NIEŚMIAŁY UŚMIECH
DLA CIEBIE
TAKI DZIŚ DZIEŃ NA ŚWIATEŁKA
NIECH ICH BLASK WIATR DO SAMEGO NIEBA NIESIE.
I W TYMA BLASKU NIECH ZANIESIE
MĄ MIŁOŚĆ DO CIEBIE.