Spotykamy się, co jakiś czas tocząc boje z bólem,
który rani niby chłosta zadawana kłamstwem.
Spotykamy się zaledwie, by ochronić cząstkę tego,
co zostało, pomimo, że coś ważnego odeszło na zawsze.
Jak żyć, gdy odejdzie połowa nas w nieskończoność?

Jak żyć, gdy budząc się rano, trafiamy w pustkę,
która mumifikuje za życia?
Jak żyć, gdy głód dotyku, słowa niezaspokojony?
Jak żyć, gdy wydaje się, iż umarło wszystko?
Dzień nie posklejany kładzie się cieniem.
Wstając setny raz zapominamy o tym, co odeszło,
o tym, co nie daliśmy z siebie,
o myślach, które nie zapłodniły czynu,
o świecie, który obok nas, zawsze obok
i nie załatwił za nas niczego,
obserwując w milczeniu nasze samotne zmagania.
Oswajając samotność, uczymy się żyć na nowo.
Czas zabiera nam złość.
Czas zabiera nam siły.
Chce pokazać nam drogę do wieczności,
której my jeszcze nie chcemy.
Każda pora jest za wczesna na umieranie.
Jak żyć, by nie bolało?
- Mazurski

ڿڰ❀ڿڰ❀ڿڰ❀ڿڰ❀ڿڰ❀ڿڰ❀
<***>ANIOŁECZKU KOCHANY PAMIĘTAM<***>

ڿڰ❀ڿڰ❀ڿڰ❀ڿڰ❀ڿڰ❀ڿڰ❀
Życzę ci, abyś znajdując radość i pokój,
znalazł po prostu mały skrawek raju.
RENIA MAMA JARECZKA PYRSAKA

Aniołku nasza pamięć i nasze serca na zawsze - dla Ciebie. Pozdrawiamy Twoich bliskich. Gosia i Wojtek

Dla CIEBIE PAWEŁKU

* * *


Ubieram się w szepty jedwabne
W wiosenne kwiaty łąk
W utkaną z pajęczyn suknię błyszczącą
Przybraną w hafty zabawne
Ubieram się w najpiękniejsze Twoje spojrzenia
W najdelikatniejsze Twoje słowa
W mgiełkę pary której nie ma

Monika Porzucek


* *
Majowe światełko pamięci...
Pawełku...

(*)

Mamusię przytulam...

Kilka wspaniałych lat . Które tak ranią dziś
Że nawet słodki miód Gorycz ma.
Wciąż słucham Twoich plyt Gdy igły cichy zgrzyt
Budzi mój gorzki ból Budzi gniew spala mnie

To bez Ciebie brak mi natchnienia
Brak uśmiechu, powietrza i łez
To bez Ciebie mój świat wciąż umiera
Nie ma kwiatów, słońca i drzew.

Zdjęcia przeglądam dziś Dłońmi dotykam ich
I żywa Twoja twarz Śmieje się
Tęsknota burzy sen Bo Ciebie nie ma tu
W gwiazdach znalazłeś dom Gdzie sąsiadem ksieżyc jest

To bez Ciebie brak mi natchnienia
Brak uśmiechu, powietrza i łez
To bez Ciebie mój świat wciąż umiera
Nie ma kwiatów, słońca i drzew.

Wśród czterech pustych ścian
Zdartych już słucham płyt
gdy igły cichy zgrzyt Budzi mój gorzki ból budzi gniew spala mnie

Chciałabym Cię zobaczyć
raz jeden wieczorem
chciałabym przeżyć
jeszcze jedno lub może dwa życia
żeby móc Cię zobaczyć.

H. Poświatowska.

Nie to nie ja płacze.....To tylko moje oczy i serce nie mogą zapomnieć o
Tobie