(*)(*)
[_][_]
...
tata śp Krzysztofa Jarczyk

"Przychodzisz by być, by śnić... Przychodzisz jak poranek, jak mgła, jak wschód słońca, jak fale wzburzonego morza. Wychodzisz na brzeg bosymi stopami w skąpany piach. Kołyszesz mnie, jak morze, jak sen, jak zorze... I cichną szepty drgań i milkną krzyki wśród spokojnych fal. Odchodzisz... z zachodem słońca, topiąc stopy w piach. Znikasz... w otchłani bez dna, a ja...? - będę czekać na wschód słońca i na Ciebie? .......(""""")....... ....???????????........... ŚWIATEŁKO PAMIĘCI PRZYTULAM DO SERCA DZIĘKUJĘ ZA WSPÓLNE TRWANIE

Kazdy nowy dzien jest kwiatem ,który zakwita w naszych rekach.Tam , gdzie sie kocha , nigdy nie zapada noc.Serce to czastka czlowieka ,które : TESKNI,KOCHA,CZEKA♥
(¯`v´¯)
`*.¸.*´
¸.•´¸.•*¨) ¸.•*¨)
(¸.•´ (¸.•´ .•´ ¸¸.•¨¯`•

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
To miejsce pochówku jej
SYNA ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.