___ ¶
________ ¶¶¶
________¶¶¶¶
_______¶¶¶¶¶¶
______¶¶¶__¶¶¶
_____¶¶¶____¶¶¶
______¶¶¶__¶¶¶
_______¶¶¶¶¶¶
________¶¶¶¶
_____¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶
__¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶
_¶¶¶¶¶¶¶¶¶__¶¶¶¶¶¶¶¶¶
¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶__¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶
_¶¶¶¶¶¶_______¶¶¶¶¶¶¶
__¶¶¶¶¶¶¶¶__¶¶¶¶¶¶¶¶
___¶¶¶¶¶¶¶__¶¶¶¶¶¶¶
____ ¶¶¶¶¶__¶¶¶¶¶
_____ ¶¶¶¶__¶¶¶¶
______ ¶¶¶¶¶¶¶¶_

(...) nikt nie umiera.
Wieczność otwiera swe ramiona
dla wszystkich dusz, z których
każda miała swe zadanie
do spełnienia. Bowiem wszystko,
co istnieje pod słońcem, ma jakiś cel.

_________✿_✿
________✿_____✿
__✿✿__✿_______✿
✿______✿_______✿__✿
✿_______✿____✿______✿
___✿_________________✿
_____✿_000__000____✿
__✿___0000000000_✿
✿______0000000___✿
_✿_✿__✿_0000______✿
_____✿______✿_______✿
____✿_______✿_✿____✿
_____✿_____✿____✿✿
___00__✿_✿
__00__
_00____♥000♥____♥000♥
_00___♥000000__000000♥
_00___♥00000000000000♥
_00____♥000000000000♥
__00____♥0000000000♥
___00___♥00000000♥
____00___♥000000♥
______00____♥00♥
______00_____♥♥
_____00______♥
____00

Jesienne róże
róże smutne, herbaciane.
Jesienne róże
są jak usta twe kochane.
Drzewa w purpurze
ostatni dają nam schron,
a serca biją jak dzwon
na jeden ton...

Śpij w spokoju Aniele
Drogi, kochany.
Pan na Twoją duszę
Jak na kartę złotą
Dłonie położył i rzekł
- Moja będzie...

Światełko wiecznej pamięci
[*] [*] [*] [*]

◄►◄►════●●════◄►◄►

Są takie dni gdy cieszy widok motyla
i są też dni,
gdy smutkiem tętni każda chwila...
Takie jest życie,
raduje i smuci zarazem...
Czasem pieśń szczęścia zanuci,
czasem chmury łez pokaże......[(,)].

◄►◄►════●●════◄►◄►

Zapalam znicz i patrzę-
Jak rozpala się płomień,
A razem z tym płomykiem
Przychodzą setki wspomnień…
Maleńki płomyk w zniczu tli się.
Zanim człowiek na wieczność zaśnie,
Tak jak iskra w sercu
Tli się, coraz słabiej, gaśnie…
Każdy znicz na grobie
To jedna dusza, która tęskni.
Wspomnienia, które nosi w sobie
Słowa, które w gardle więzną…

Bliscy odchodzą w pamięci kolejny raz
Na wieczny sen,
Na wieczny czas…

Jest na świecie ta­ki rodzaj smut­ku, które­go nie można wy­razić łza­mi. Nie można go ni­komu wytłumaczyć. Nie mogąc przyb­rać żad­ne­go kształtu, osiada cias­no na dnie ser­ca jak śnieg pod­czas bez­wiet­rznej nocy.

Wieczny OdpoczynekPawelku.