W TEN ZIMNY DZIEN SWIATELKO ANIELE KOCHANY (*)

Tak mało żądam za moją tęsknotę,
za to, że serce bije tak boleśnie —
gdy na szafirach błysną gwiazdy złote,
zjaw mi się we śnie.

Niechaj mnie wszystkie odejdą anioły,
niech wszystkie blaski tęczowe pogasną,
tylko niech widzę, czuwając na poły
twoją twarz jasną.

Bo cóż mi wizje z mgieł różanych tkane,
bo cóż mi błyski ich złotych warkoczy,
gdy na mnie będą patrzeć zadumane
twe cudne oczy.

Ból zasnął we mnie już z cicha,
Jak dziecko krzykiem zmęczone;
Łzy na dno duszy kielicha
Spływają niepostrzeżone.

Wszystkie żywota gorycze
Zamknęłam w sercu jak w grobie;
Niech drzemią w nim tajemniczo.
Nie mówiąc światu o sobie.

I chociaż z pierwszym jutrzejszym promieniem
moja tęsknota i mój smutek wzrośnie,
bądź nocy moich srebrnym zachwyceniem —
zjaw mi się we śnie.

NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA DO NIEBA
DLA CIEBIE PAULINKO

Płomyczek dla Ciebie Paulinko.

Zawsze jedną drogą chcieliśmy iść
Ale nie udało się
Życie nam pokazało, co jest dobre a co złe
Miałeś wyjść tylko na chwilę, nawet nie zamknąłeś drzwi
Nie pożegnałeś się z rodziną, przecież miałeś zaraz przyjść

Wszystko tu na Ciebie czeka, ciepłe łóżko..........DOM
Ale Ty już patrzysz z daleka, jesteś tak daleko stąd
Ciągle patrzę w niebo zdziwiony, bardzo chcę odnaleźć Cię
Tyle spraw niedokończonych, nasze życie jakby w śnie

Twojej pamięci Paulinko

❤❤❤

Kocham Cię Córeńko, kocham do utraty tchu...

Paulinko,
Córeczko moja wymarzona,
Dziewczynko moja najwspanialsza,
Kocham Cię Paulinko, kocham najbardziej na świecie.
tata

Paulinko...Twojej pamięci...[*]


Brzydka para butów
„ ...
Noszę buty.
To są brzydkie buty.
Niewygodne buty.
Nienawidzę moich butów.
Każdego dnia ubieram je i każdego dnia chcę mieć inną parę butów.
W niektóre dni moje buty ranią mnie tak bardzo, że nie wierzę w następny krok.
Pomimo to cały czas je noszę.
Czuję dziwne spojrzenia, kiedy mam na sobie te buty.
Spojrzenia pełne współczucia.
Widzę w oczach innych ulgę, że to nie ich buty, tylko moje.
Oni nigdy nie rozmawiają o moich butach.
Gdyby do nich dotarło, jak okropne są moje buty, mogliby poczuć się niezręcznie.
Aby naprawdę zrozumieć czym są moje buty, musisz w nich chodzić.
Kiedy jednak już je włożysz, nie możesz ich nigdy zdjąć.
Teraz dopiero rozumiem, że nie jestem jedyną, która nosi te buty.
Jest wiele takich par butów na świecie.
Niektóre kobiety, tak jak ja, codziennie cierpią, gdy próbują w nich chodzić.
Niektóre nauczyły się już w nich chodzić, więc buty nie ranią ich aż tak bardzo.
Niektóre muszą długo chodzić w butach
zanim zrozumieją, jak bardzo je ranią.
Żadna kobieta nie zasługuje na to, by nosić te buty.
Jednak z powodu tych butów jestem silniejszą kobietą.
One dają mi siłę by stawiać czoło wszystkiemu.
One sprawiły, że jestem taką, jaką jestem.
Już zawsze będę chodziła w butach kobiety, która straciła dziecko...”