Szukałam tego wiersza i znalazłam...Pamiętam Patyczku jak Twoja Mama pokazała mi go...

Odchodzę od Was moi mili
Nie czekam dłużej ani chwili
Nie czekam na brawa, oklaski
Niedługo przysypią mnie piaski

Chcę, abyście mnie pamiętali
I nadal mnie kochali
Swe szczęście odszukali
Ogrom miłości zaznali

Choć mnie przysypią ziemie
Miłości nie pogrzebię
Miłość zostawię z wami
Abyście się kochali

Choć ja w ciemności ruszam
Zostanie moja dusza
W myślach waszych zostanę
I kochać was nie przestanę

Świat ziemski mój dobiegł końca
Przede mną droga lśniąca
Droga ta powrotu nie ma
Bo jest to droga zapomnienia

Autor wiersza: Marta Jakobsze
K_&_Z
Zgłoś nadużycie w epitafium Paulinka Pawlak

Daj Panie jego duszy wieczny odpoczynek,
a światłość Twoja niech odbija się w jego oczach.
Kto Cię poznał - kochał. Kto Cię kochał - opłakuje.

Odszedłeś tak szybko,
Chciałabym wierzyć,
że po prostu się ukryłeś.
Bo nawet bez pożegnania!
Ty przecież nie wiedziałeś,
Do końca wierzyłeś,
że świat z otwartymi ramionami
wyczekuje nadal na Ciebie.
Odszedłeś tak szybko,
nie zdążyłeś nawet
posmakować życia,
a już za niebieskie bramy
przez pomyłkę zostałeś wezwany.

Odszedłeś tak szybko.
Teraz spoglądasz na nas z góry
być może szczęśliwszy
bez trosk,
od zmartwień wolny.
Pełen nadziei przeświadczony
spoglądam w niebo i w Twoją stronę.

Odszedłeś tak szybko,
lecz wśród nas ciągle żyjesz,
tylko jakby ciszej,
nic do nas już nie mówisz.
Jedynie w pamięci:
potok Twoich słów,
potok Twoich gestów
za gardło mocno ściska,
a w sercach na zawsze
zasili całą rzekę.

Odszedłeś tak szybko
i jakby niepotrzebnie,
a może to wszystko
ma jakiś głębszy sens.
Ufam, że kiedyś poznamy odpowiedź.
Może Ty sam nam o tym powiesz.