Pomóż mi Patra nie ogarniam juz...jak długo jeszcze wytrzymam tą całą sytuację,czuje ze juz nie daje rady...Wierze ze nas widzisz i słyszysz.. już nie raz mi pomogłaś...
Daj siłę rodzicom
Spoczywaj w Pokoju Kochana[*]

(*)(*)(*)
"Poczekam na ziemi,Ty w niebie
nie wiem jak długa ma droga do Ciebie .
Wiem,że umierać nie będę się bała
po kolorowej tęczy przyjdę...
wiem,że będziesz czekał!
Poznamy się oboje bez słowa
to co los nam odebrał
zaczniemy od nowa .
Już się nie modlę,nie proszę ,
bunt serce rozdziera .
Ty ! który rządzisz światem ,
spraw tylko tyle ,
oby ta wieczność moja
to była dla Niego chwila!"

…W głęboki spokój, niebiańską ciszę
Dusza się Twoja zatapia powoli
Tam, gdzie już ludzkich głosów nie słychać,
Gdzie nic nie dręczy i nic nie boli...

"Bose aniołki siedzą na chmurkach,
A każdy lekko jak piórko fruwa
I każdy czuwa, cichutko czuwa
Nad tatą, który płakać nie umie,
Nad dziadkiem, babcią smutną czasami
I swoją mamą otuloną łzami.
I każdy woła głośno z daleka:
Mamo, już nie płacz - ja czekam...

Czekamy wszyscy..."

(*)(*)(*)
"Jeszcze będziemy razem
To pewne jak dwa razy dwa
jeszcze będziemy razem
tak myślę każdego dnia
Jeszcze będziemy razem
Od zawsze o tym wiem
A mimo to nie raz płaczę
I nieraz na jawie śnię
Jeszcze będziemy razem
I wtedy otworzą się oczy
I gdy będziemy już razem
To tamten mnie świat zauroczy
Jeszcze będziemy razem
Ta wiara trwać mi pozwala
Bo przecież będziemy znów razem
ta pewność smutek oddala."

Wiersz autorstwa Haliny Surmacz

To już kolejny miesiąc Patra...Twoi rodzice tak bardzo cierpią!Ja też znam to uczucie i wiem,że to bardzo boli...nic nie jest w stanie temu zaradzić!Czuwaj nad rodzicami i daj im siłę,aby to wszystko przetrwać...Spoczywaj w pokoju kochana[*]

Patryniu, moja Córeczko kochana. 30 miesięcy odkąd świat się pomylił, może Bóg, a może sprawił to okrutny los..30 długich miesięcy. Pamiętasz jak trudno mi było gdy wyjechałaś ? Nie widziałam Cię dwa miesiące i wariowałam. A teraz nie widzę Cię 2,5 roku i muszę z tym żyć. Jak to możliwe? Wtedy mogłam Cię słyszeć, wystaczyło, że usłyszałam Twój głos i moje serce napełniało się radością..chociaż tyle, tak mało..ale w porównaniu z tym co mam teraz to ogrom szczęścia. Żebym miała pewność, że jesteś szczęśliwa Tam..byłoby mi łatwiej znieść tę resztę życia. Ale ja nie wiem nawet tego, nie wiem nic, nie wiem gdzie jesteś, nie wiem czy jest Ci Tam dobrze..wiem, powinnam wierzyć ale to tak strasznie trudne, wiesz? To najtrudniejsze..ta niemoc, niezmienność tego co się stało jest nie do ogarnięcia, zabija mnie każdego dnia, po trochu. To tortura..nie znam nic bardziej okrutnego od śmierci ukochanego dziecka. I jak z tym żyć? Nie mogę znaleźć tego patentu Patryniu, patentu na dalsze życie, na życie bez Ciebie
Kocham Cię najbardziej na świecie, wiesz o tym, prawda? Moje Światełko...