Oleńko...tak trudno żyć, gdy serce dziecka przestało bić...
(*)(*)(*)

Zapalamy światełko niech płonie do nieba dla Ciebie Aniołeczku śliczny. Opiekuj się swoimi bliskimi.

Pokój CI wieczny w innej krainie
gdzie ból nie sięga i łza nie
płynie
Pokój CI wieczny .....
(*)
PAMIĘTAM ANIOŁKU

Córka Śp. Leokadii Czerskiej
i siostra Śp. Bogusia Czerskiego

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

( @ ) To specjalnie dla Nas ( @ )
( @ ) słońce wstawało .....( @ )
( @ ) to dla Nas się kładło ( @ )
( @ ) by mógł księżyc wzejść ( @ )
( @ ) a teraz tylko kwiaty ( @ )
( @ ) i świecy cichy płomień ... ( @ )

.................))
................((
...............)))
.............((,))
.....(||||||||||||||||||)..
.....(||||||||||||||||||)..
.....(||||||||||||||||||)..
.....(||||||||||||||||||)..
.....(||||||||||||||||||)..
.....(||||||||||||||||||)..
.....(||||||||||||||||||)..
.....(||||||||||||||||||)..
.....(||||||||||||||||||)..
Aniołku śpij
snem wiecznym i czuwaj nad swoimi bliskimi .... śpij .... [*][*][*][*]

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dla Ciebie Maleńka Iskierko.... (*)

Czasami nie da się tak po prostu zaszyć rany,
która pozostaje w naszych sercach…
…tak długo aż nie pogodzimy się z tym czego nie da się zmienić… …W pustym pokoju pali się lampka

Wspomnień ogarek wiążący czas...

Jeszcze niedawno byłaś jeszcze...

Lecz teraz... pustka... twój płomyk zgasł...


Tak bardzo cię kocham, i tęsknie(*)

"...przemawiasz do nas
głosem ptaków
szumem lasów
kolorem nieba
kiedy łuna światła
wydobywa się z ciemności
ogarniasz nas
dotykiem wiatru
zapachem który unosi się
nad łąkami
jesteś w kropli rosy
zawieszonej w powietrzu
przez którą oglądamy świat..."

Zniczem niegasnącym się pali żal i pamięć Tych,którzy pozostali.---------------------(l)
--------------------((l))
-------------------(((l)))
------------------((((l))))
-------------------(((l)))
--------------------((l))
-----------------@@@@@
-----------------@@@@@
-----------------@@@@@
-----------------@@@@@
-----------------@@@@@
-----------------@@@@@
-----------------@@@@@

Pamiętam ['][']['][']

Najdłuższe rozstanie, po którym się żyje jakby serce pękło i nic się nie stało.

— Jan Twardowski