Znowu listopad, miesiąc zadumy,
Rozbłysnął blaskiem zniczy płonących…
Schylamy głowy w cichej modlitwie,
Składamy wieńce kwiatów pachnących.

Wracamy do tych, których już nie ma
Odeszli w ciszę gdzie wiecznie trwają…
A w Dzień Zaduszny w sposób szczególny
Smutną zadumą do nas wracają…

Wciąż pamiętamy, że z nami byli
Dzielili wspólne troski, radości…
Oni nam byli wsparciem, pomocą
I mieli serca pełne miłości.

Dlatego w naszych sercach wciąż żyją,
Pamięć o Nich na zawsze zostanie.
Przyjmij o Jezu naszą modlitwę
I daj im wieczne odpoczywanie…

Oleńko, pamiętam... (*)

()
[] Skarbie (*)

Oszukał nas los, to podłożona zła
karta
Dziecięca niewinność, tak łapczywie
wydarta
Lodowaty dotyk śmierci, zabrał Twą
dusze
I nie dał Tobie szansy, nam dał
katusze
Nieopanowany ból przeszywa to
rozstanie
I na zawsze w sercach bliskich
pozostanie
To co serca rozłączyło, również je
połączy
Spotkamy się tam, gdzie dzień się
kończy...

(*)(*)

Oleńko pamietam każdego dnia - dzisiaj w szczególności jestem sercem z Twoimi bliskimi

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Zapalam znicz i patrzę
Jak rozpala się płomień,
A razem z tym płomykiem
Przychodzą setki wspomnień…
Maleńki płomyk w zniczu tli się.
Zanim człowiek na wieczność zaśnie,
Tak jak iskra w sercu
Tli się, coraz słabiej, gaśnie…
Każdy znicz na grobie
To jedna dusza, która tęskni.
Wspomnienia, które nosi w sobie
Słowa, które w gardle więzną…
Bliscy odchodzą w pamięci kolejny raz
Na wieczny sen,
Na wieczny czas…

Pamiętam (*)

Oleńko, bądź z tymi, którzy tak bardzo Ciebie kochają... (*)

Zapalone świece
za tych co odeszli
milczące ogniki
płoną czasem przeszłym

pozostały strofy
zapisanych wierszy
ślady łez na kartce
i dotyk najpierwszy

ochronię od wiatru
mizerne płomienie
nieginące echo
najprawdziwszym brzmieniem

koi moje zmysły
i duszę przenika
dotyka wersami
poezji muzyka

ich witraże marzeń
rozpraszają cienie
milczący wracają
jak powiew jak mgnienie

Światełko na niedzielę <<<***>>>