"Matka kocha swoje dziecko,
czuje radość gdy jest zdrowe.
Gdy odchodzi, traci wiarę,
że radości przyjdą nowe.
Niepojęte są wyroki,
niepojęte drogi Pana.
Chciałam dziecko mieć przy sobie,
teraz jestem całkiem sama.
Sama w żalu tak ogromnym,
nie rozumie nikt co czuję.
Trudno iść przez życie całe,
kiedy serce się buntuje.
Czy nadejdzie kiedyś pokój,
kiedy spojrzę w przód bez strachu?
Zawsze już tak będzie chyba,
aż miękkiego zaznam piachu.
Obok mego spocznę dziecka,
duszą będę już daleko.
Tam gdzie szczęście, radość wielka,
tam gdzie czeka moje dziecko."

Machasz do mnie z daleka
i krzyczysz: poczekaj! poczekaj!
Lecz krzyk Twój w kłębach
chmur ginie,
czuję, że jestem w zaczarowanej
krainie.

Wyciągam ręce,chcę dotknąć
Ciebie,
nie mogę,więc staję się chmurą
na niebie,
płynę za Tobą w blasku księżyca,
który swym pięknem oko
zachwyca.

Dotykam gwiazd,dotykam nieba,
lecz Ciebie jednak dotknąć
się nie da,
płynę i płynę, coraz to prędzej,
dogonić Ciebie! Nie chcę
nic więcej!

Już jestem blisko,tak blisko Ciebie,
wyciągam rękę i....czuję...
pustkę na niebie.
Czy to był anioł? czy to
był święty?
Otwieram oczy .....sen to
był piękny?....

Córeczko moja ukochana wiesz...tyle bym ci chciała powiedzieć,tyle pokazac,dlaczego nie moge ,chce myśleć czasem że to bóg wybiera takie cudowne dzieci jak ty,takie gwiazdeczki,ale tęsknota nie daje racjonalnie myśleć,tatuś też okruynie tęskni za tobą,jutro mikołaj,co bys chciała dostać,zaniosłam ci reniferka i aniołka w czerwonej sukience,pilnuje twojej różyczki.Dałaś mi tak wiele ,tak wiele mnie nauczyłas,na zawsze bedziesz w moim sercu,kocham cię i tak bardzo tęsknie.

Oleńko, z każdym dniem jakby ciężej... Z każdym dniem tęsknota przygniata mocniej...

(*)

Na progu życia los nieubłagany,
zabrał Ciebie Aniołku Kochany
a serca rodziców co dla Ciebie biły,
na zawsze będą za Tobą tęskniły…

Oleńko...tak bardzo tęsknimy
(*)(*)(*)

*/

(*)