Jak nurtu nie zmieni
spokojna rzeka,
tak słowa, co ranią,
nie zmienią człowieka.
Bo nie trzeba winy,
by nas osądzono,
nie trzeba zabiegać,
by zauważono.
Nie trzeba współczucia,
kiedy serce boli,
trzeba cierpliwości,
czas leczy powoli...(*)

Dla Ciebie Oliwko...

Przez ocean miłości,
bezkresną pustynię,
wzdłuż równika,
przez południk,
krok za krokiem
przemierza świat.
Prawie bezszelestnie
i niezauważalnie.
Prawie,
gdyby nie bezsens,
rozdarcie duszy,
i łza na policzku.
Nikt nie wie skąd jest,
lecz wszyscy ją znają.
Tęsknota
w ilu sercach już mieszka...

Jesteś powietrzem ,
które drzewa pieści
rękoma z błękitu.
Jesteś skrzydłem ptaka,
który nie trąca liści płynie.
Odpoczywaj w pokoju.[[**]]

Ile bólu jeszcze
zmieści to serce?
Ile jeszcze je czeka złego?
Ile jest w stanie człowiek
unieść na barkach?
Zanim padnie pod
ciężarem jego?
Gdy sił już mu braknie
do wszelkiej walki.
Gdy pod kolejną
przeszkodą się zegnie.
Ciernie ranią mu stopy
i barki a serce krwawi
w nocy i we dnie. ღ
Choć ciężko nam żyć,
ale się nie poddajemy
i żyjemy najlepiej
jak potrafimy,
dla Ciebie kochany
Aniołeczku.((**))

_______(
______(,;)
_____〖♥〗
_____〖♥〗
_____〖♥〗
......(____)
((_,»*¯**¯*«,_))
♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥
Niedzielne światełko
pamięci...
♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥

/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*
Miłość to poświęcenie,
cenniejsza, niż własne życie.
Dla prawdziwej miłości,
warto zrobić więcej, niż można.
Zrobilibyśmy wszystko,
ale czasu nie można juz cofnąć.
Jedyne co możemy to tylko pamiętać.
/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*

(♥) (♥) (♥) (♥) (♥)(♥)
(♥) (♥) (♥) (♥)
Pozostała już tylko pamięć,
tęsknota i żal, to tak
bardzo mało, za mało

Dzisiaj dla Ciebie piszę
pozdrowienia z nadzieją,
że radość w sercu gościsz,
a oczy już się śmieją.
Co Ci podarować
w tym dzisiejszym dniu?
Wiem – dam swoje uśmiechy,
jak bukiet fiołków albo
nawet cudowny zapach róż.
Niech Cię zapach otuli,
rozjaśni Twoją twarz,
cudowny zapach róży
zaniesie radosny wiatr.
Na skrzydłach moich myśli
z tą rosą co wesoło lśni,
uśmiechy najpiękniejsze
wysyłam Tobie dziś.

Oczy tracą swój dawny blask,
jak drzewa liście.
Wciąż jest kogoś brak,
puste krzesło,
miejsce przy stole.
Wspomnienia na starych fotografiach. Pewnego dnia linia życia,
tak nagle się przerwała.
Odchodzi ktoś,
kto był całym światem.
I nagle świat się kończy. (*)