Aniołku Maleńki!
Miliony jasnych światełek i moja pamięć o Tobie w tę smutną, pochmurną niedzielę ...(*)(*)(*)...
Bliska Ś.P. Kamila Tatarczucha

....niedzielne światełko mojej pamięci dla Ciebie....

Na tamtą drugą stronę.
W ciszy, w cierpieniu,
Tylko z dobrym słowem.
Bo cóż innego mogę dać,
Prócz uśmiechu mojego,
Za którym kryje się łza.
Prócz słów pocieszenia,
Na które, pokrycia brak.
Prócz ciepła mojej dłoni
Prócz tego, że w pamięci
Głęboko ukryty zostanie
Niezapomniany ślad.
Cóż mogę innego dać…
Kiedy odchodzą w tą dal,
Prócz łez wylanych!!!!!!!!!

Niedzielne światełko moja maleńka (*)(*)(*) Na zawsze pozostaniesz w moim msercu...

Jak trudno żegnać na zawsze kogoś, kto jeszcze mógł być z nami.

Siostra śp. Marcina Malara

promyczek pamięci, dziś, i każdego dnia Oliwko

W zamkniętym sercu wypalił się świat

i nie zostało już nic. I tylko moje łzy
Tak,
One wiedza najlepiej
Poznały ten ból Moja samotność
To wodospad
Wspomnień
Zastygłych
W smutnym
Uśmiechu księżyca Z Tobą odeszły wszystkie marzenia
I wszystkie plany się skończyły!
Zostały tylko piękne
wspomnienia ......................)
....................(,)
..................([__])
..................([__])
..................((++))
_...............((____))
........... ((_,»*—**—*«,_))
...*”~~”*°•._~”*°••°*”~_.•*”~

♥ ŚWIATEŁKO PAMIĘCI i ♥
† * † * † * † ♥ † * † * † *DZIĘKUJĘ ZA ŚWIATEŁKA DLA ŁUKASZA GORĄCO POZDRAWIAM I PRZYTULAM

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.

PONIEWAŻ NIE BĘDZIE MNIE PRZEZ DWA TYGODNIE
I NIE WIEM CZY BĘDĘ MIAŁA DOSTĘP DO INTERNETU
PRZESYŁAM WAM MILIONY ŚWIATEŁEK NA KAŻDY DZIEŃ
W KTÓRYM MNIE NI9E BĘDZIE
A WASZYCH BLISKICH PROSZĘ O ŚWIATEŁKA DLA MOJEGO
SYNKA