autor:Jan Kochanowski
tytuł:Tren I

"Wszytki płacze, wszytki łzy Heraklitowe
I lamenty, i skargi Symonidowe,
Wszytki troski na świecie, wszytki wzdychania
I żale, i frasunki, i rąk łamania,
Wszytki a wszytki za raz w dom się mój noście,
A mnie płakać mej wdzięcznej dziewki pomożcie,
Z którą mię niepobożna śmierć rozdzieliła
I wszytkich moich pociech nagle zbawiła.
tak więc smok, upatrzywszy gniazdo kryjome,
Słowiczki liche zbiera, a swe łakome
Gardło pasie; tymczasem matka szczebiece
Uboga, a na zbójcę coraz się miece,
"Prózno płakać" - podobno drudzy rzeczecie.
Coż, prze Bóg żywy, nie jest prózno na świeci?
Wszytko prózno! Macamy, gdzie kiękcej w rzeczy,
A ono wszędy ciśnie! Błąd - wiek człowieczy!
Nie wiem, co lżej: czy w smutku jawnie żałować,
Czyli się z przyrodzeniem gwałtem mocować?"

:(

Dla Ciebie Olciu :((

Tęsknimy za Tobą Fasolka :(
[*][*][*]

[*] śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodza [*]

W cmentarnej ciszy nagły słychać krzyk,
to niemej duszy coś się wyrwało.
To jest jej protest,prywatny bunt,
bo w czarnej ziemi porzucono jej ciało.

Dębowa trumna okala sylwetkę,
na aksamitnej poduszce spoczywa głowa,
a ona tupie,krzyczy i cierpi,
bo nie była jeszcze gotowa.

Jej głos zanika pośród gęstych drzew,
nigdy nie sięga za mury cmentarza
i tylko echo swym ponurym szeptem
jej przekleństwa i groźby powtarza.

A gdy północ wybije na zegarze
znika smutek,tęsknota i żal,
wszyscy opuszczają swoje ciasne kwatery
i rozpoczyna się piękny bal.

Tu każdy przy boku ma kogoś bliskiego,
objęci,roztańczeni trzymają się za dłonie,
a nasze życie okazuje się być niczym
w porównaniu z tym po drugiej stronie.

Ty nie odeszłaś... Ty tylko zmieniłaś adres zamieszkania... [*]

[*] ;(((((((((