Rocznicowe światełko.

......(¯\'`:´\'¯)  
   )¯`-ะ̭̌♦̭̌-´¯(
  (__¸´ \' `¸__)
   ´(__.:.__)
)¯`. ´/` ¯(
(  ░)/-(░/
`-. /░) 
  |/
♥♥♥⊱═❀═⊰♥♥♥⊱═❀═⊰♥♥♥⊱═❀═⊰♥♥♥♥♥♥⊱═❀═⊰♥♥♥

Czas nie goi ran, czas uświadamia pustkę,
tęsknotę, pytania, słowa skargi i żalu..
Życie jest pełne niesprawiedliwości,
a Twoja śmierć jest jedną z nich...

♥♥♥⊱═❀═⊰♥♥♥⊱═❀═⊰♥♥♥⊱═❀═⊰♥♥♥♥♥♥⊱═❀═⊰♥♥♥


......(¯\'`:´\'¯)  
   )¯`-ะ̭̌♦̭̌ะ-´¯(
  (__¸´ \' `¸__)
   ´(__.:.__)
)¯`. ´/` ¯(
(  ░)/-(░/
`-. /░) 
  |/


(❤️) W ZADUMIE ZAPALAM SMUTNE URODZINOWE ŚWIATEŁKO PAMIĘCI ...(❤️)

ŚWIATEŁKO JAŚNIUTKIE ZAPALONE NIECH ZAWSZE PŁONIE ......
(*)(*)(*)(*(*)(*).

DOBRANOC ANIOŁKU
(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

NIECH ANIOLKI KOLYSZA CIE DO SNU

tesknie za toba aniolku

Swiatełko Pamiec kochany aniołku

Siedzi aniołek wśród gwiazd miliona
I patrzy na Ciebie Matko zamyślona
Patrzy jak płaczesz po kątach skrycie
Jak starasz się na nowo ułożyć swe życie
Jak walczysz z trudami dnia codziennego
I jak tęsknisz do Dziecka – do Synka swojego
Jak tłumaczysz bliskim i dalekim
Że byłem Dzieckiem, że byłem Człowiekiem
Że choć malutki w Twym sercu schowany
Byłem Twym Synkiem – kochanym i oczekiwanym
Matko kochana – Twój ból nie ustaje
Wiedz, że mnie również serce się kraje
Lecz widać tak być już musiało
Że teraz osobno, choć wcześniej jedno ciało
Gdy smutno Ci będzie, gdy świat Cię znów wkurzy
Popatrz w niebo, na księżyc duży
Tam zawsze ja – gdy taka potrzeba
Mrugnę do Ciebie z obłoków nieba

Wisława Szymborska
Bagaż Powrotny

Kwatera małych grobów na cmentarzu.
My, długo żyjący mijamy ją chyłkiem,
jak mijają bogacze dzielnicę nędzarzy.

Tu leżą Zosia, Jacek i Dominik,
przedwcześnie odebrani słońcu, księżycowi,
obrotom roku, chmurom.

Niewiele uciułali w bagażu powrotnym.
Strzępki widoków
w liczbie nie za bardzo mnogiej.
Garstkę powietrza z przelatującym motylem.
Łyżeczkę gorzkiej wiedzy o smaku lekarstwa.

Drobne nieposłuszeństwa,
w tym któreś śmiertelne.
Wesołą pogoń za piłką po szosie.
Szczęście ślizgania się po kruchym lodzie.

Ten tam i tamta obok, i ci z brzegu:
zanim zdążyli dorosnąć do klamki,
zepsuć zegarek,
rozbić pierwszą szybę.

Małgorzatka, lat cztery,
z czego dwa na leżąco i patrząco w sufit.

Rafałek: do lat pięciu brakło mu miesiąca,
a Zuzi świąt zimowych
z mgiełką oddechu na mrozie.

Co dopiero powiedzieć o jednym dniu życia,
o minucie, sekundzie:
ciemność i błysk żarówki i znów ciemność?

KOSMOS MAKROS
CHRONOS PARADOKSOS
Tylko kamienna greka ma na to wyrazy.