Modlitwa+Światełko=Pamięć!

OLEŃKO......

*”♥”*°•._˜”*°•♥•°*”˜_.•*”♥”*
Najjaśniejsze Światełko
Pamięci do nieba
*”♥”*°•._˜”*°•♥•°*”˜_.•*”♥”*

.......................(,)
..........).........._\'\\!/\'_
.........(,).........(\"\"\"\"\")
......._\'\\!/\'_.ڿڰۣڿ❀❤❀ڿڰۣڿ
.......(\"\"\"\"\"). W Zadumie
....ڿڰۣڿ❀❤❀ڿڰۣڿ. I Ciszy!
..............ڿڰۣڿ❀❤❀ڿڰۣڿ

*”♥”*°•._˜”*°•♥•°*”˜_.•*”♥”*
Między płatkami chryzantem złotych
wśród migających świateł zniczy
miliony wspomnień
w jesiennej zadumie, w świerku zapachu
ci co odeszli wracają do nas
Twarze zastygłe znów tętnią życiem
oczy zamknięte, rozwarte szeroko
chłoną łapczywie twarze swych bliskich
ci co zostali, ci co odeszli
w listopadowym uścisku święta
razem, jak dawniej, bliżej niż kiedyś
w sercach
co noszą obraz ich twarzy...wracają
*”♥”*°•._˜”*°•♥•°*”˜_.•*”♥”*

Święto zmarłych

„Karawan śmierci
W sześć czarnych koni
Czarne swe koła po niebie toczy
Przywozi dusze na święto zmarłych
Nie może ani jednej przeoczyć.
Stoją nad grobem cieniutkie mgiełki
I chcą się ogrzać o świeczki płomień
Tyle tu kwiatów na tych cmentarzach
Tyle modlitwy i tyle wspomnień.
Jakże pokazać się chcą swym bliskim
Tu płynie dusza dziecka do matki
Zobacz mnie mamo bo ja cię widzę
Bardzo dziękuję ci za te kwiatki.
Tutaj przy dziecku duch matki stanął
I jakże pragnie się doń przytulić
Lecz przezroczysta ręka matki
Nie sięga nawet koszuli.”


Jesteśmy z Wami poprzez
nasze połączone serca w tęsknocie, bólu,,,

Swiatełko pamięci..((*)).

Na cmentarzu płomyki złote
i groby w chryzantemach.
Ludzie przyszli tu z myślą o tych,
których już nie ma.

Wspominają drogie imiona,
zasłaniają lampki przed wiatrem,
dla tych bliskich wieńce zielone
i bukiety jesienne pełne kwiatów.

Światełko i modlitwa na nadchodzące smutne dni(*)(*)(*)

„CI KTÓRZY ODESZLI…”1 LISTOPADA
JUTRO ICH ŚWIĘTO**

Ci, którzy są już w krainie ciszy,
odchodząc kiedyś od nas ciałem,
zostali duszą co wszystko słyszy,
opiekując się nami przez dni całe.

Oni przekroczyli już życia próg,
ten najwyższy, który i nas czeka,
albowiem o tym postanowił Bóg,
że taki jest życia kres człowieka.

Wszyscy kiedyś tam się spotkamy,
bez względu na swoje majętności,
więc to czego w życiu dokonamy,
wróci na sądzie sprawiedliwości.

Nadchodzi dzień Święta Zmarłych,
dzień głębokiej zadumy i refleksji,
bo takie zwyczaje się u nas utarły,
by uczcić pamięć tych, co odeszli.

I choć nosimy Ich w sercu rok cały,
to dzień 1 listopada jest szczególny,
zapalamy ogień pamięci wspaniały,
oddając Im hołd do nieba wspólny.

Łączymy się z Nimi przez światło,
a jego ciepło bije aż do Ich Krainy,
Oni wiedzą, że nam Ich zabrakło
i dlatego mamy takie smutne miny.

Dajmy Im dowody naszej miłości
i łączmy się w modlitwie z pokorą,
a poczują nasze serca z wysokości
i z wdzięcznością wszystko odbiorą.

Kiedy będziemy zapalać światełka
w miejscu, gdzie teraz odpoczywają,
niechaj połączy nas więzi mgiełka,
a ujrzymy jak do nas się uśmiechają.


[*] Światełko pamieci wraz z
cichym szeptem modlitwy dla Ciebie[*]

W tych trudnych dniach nasze zranione serca bolą jeszcze bardziej.
Gorąco pozdrawiam.Małgosia.

Olu, na jutrzejszy smutny dzień cieplutkie światełko na Twą chmurkę [*]

\"Wszystko to, czego dotknie miłość, staje się nieśmiertelne...\"

Najpiekniejsze światełko dla Ciebie Aniołku na jutrzejszy smutny dzień i kolejne podczas mojej nieobecności... Sercem i myślami jestem z Twoimi najbliższymi...


*Kilka dni przed rocznicą odejścia Izuni stwierdzam, że piekło jest tutaj, na ziemi. I tak trudno uwierzyć,że to już tyle dni, tygodni, miesięcy bez Niej.
To rok pełen pytań bez odpowiedzi.. Żalu i tęsknoty, której nie da sie opisać. myślałem, że jestem przyzwyczajony do bólu. Pomyliło mi się. Nie jestem. Każdy dzień to walka, to ból i zal, że to właśnie dotknęło moje dziecko, że jej tu na ziemi nie ma, za to ja jestem... Bywają dni kiedy myślę rano \"jak dotrwać do wieczora, kiedy wreszcie skończy się ten dzień?\"
Wiem, że nie tylko ja zadaje sobie takie pytanie..
I tylko dlatego jeszcze się czasem uśmiecham, bo mam z nią 10 miesięcy wspomnień, przepełnionych radością, miłością..
To moje NOWE życie, życie po stracie, jakże inne od wcześniejszego...
Maks