PAMIĘTAJMY O NASZYCH BRACIACH ...

\"Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci. Niech odpoczywają w pokoju. Amen\"

WOŁYŃSKA MOGIŁA


I W ziemi czarnej jak bezdenne jary, maki
Purpurą tulą kopczyk, wystrzeliły w górę
Zdają się legendę śpiewać i zdobią figurę.
O obrońcach polskich progów, o śnie rycerzy Matki.

II Szumią wiekowe dęby, lgną ku nim świerki
Z pamięcią się zmagają, o czasy o dni ponure.
Chyli się ramię, dotknie koron, pytasz które?
Trwa pod nieboskłonem, świadek poniewierki.

III Bezimienny, zda się samotny. Ileż takich grobów?
Żołnierzu! Niech twa dusza goryczą wykrzyknie.....
W sercu załomota! Czy słyszysz głos z Zaświatów?

IV I ja ucha nadstawiam, może dzisiaj czasu stanie.....
Sen się młodzieńczy spełni i zobaczę mój Swojczów.
Wiem. Wyciosam nowy Krzyż i wyjdę na spotkanie.


Wszystkim Tym, którzy spoczęli na umęczonej, Wołyńskiej, Kresowej Ziemi oraz ich rodzinom, szczególnie Tym, o których mogile mało kto dziś pamięta poświęcam. 26 marzec 2003 r. Zamość

Wieczny odpoczynek racz Im dac Panie i spraw aby wreszcie wladze ukrainskie
i polskie nie falszowaly tragicznego ludobojstwa dokonanego przez OUN-UPA.

Niech wszystkie ofiary banderowskiego ludobójstwa - także te w Małopolsce Wschodniej - spoczywają w pokoju.

Czy pamiętasz Panie Boże
Nad Wołyniem łunę krwawą
I ten krzyk z płonącej chaty
Mordowanych przez sąsiadów.
Chyba byłeś w tamtej porze
Gdzieś po innej stronie świata,
Bo byś pewnie się zasmucił
i przystanął i zapłakał...

Czy słyszałeś modłę Panie,
Oczy ojca czy pamiętasz,
Gdy hańbili córkę jego
Banderowcy jak zwierzęta...
On na drzwiach ukrzyżowany
Błagał \\\"Zmiłuj się nad nami!\\\"
Zlitowali się oprawcy
Skłuli oczy bagnetami...

Czy widziałeś Ojcze Święty
Patrząc z góry przez firmament
Dzieci śliczne jak aniołki
Na sztachety powbijane...
Kto je teraz poprowadzi
Na spotkanie z Tobą Boże,
One przecież takie małe
Zbłądzą same w tych przestworzach...

Czy spamiętasz Panie Świata,
Męczenników tych z Wołynia,
Umierali z myślą o Tej,
która nigdy nie zaginie.
Polska o nich zapomniała,
rozpłynęła się w oddali,
Czasem drżąca ręka starca
świeczkę jeszcze tu zapali.
Porastają chwastem zgliszcza,
groby toną w bujnej trawie,
Jutro już nie będzie komu
świeczki za Nich tu postawić.

Pamięć i prawda