Zegar tyka każdemu , ucieka czas, ucieka szczęście...
Z każdym dniem coraz mniej go - nie więcej.
Życie tak szybko upływa, wraz z nim i szczęścia ubywa...
I choć marzenia powoli się spełniają - to cóż z tego?
Skoro i tak pełni szczęścia nie dają.
Nurtujące umysł pytania zmuszają do myślenia...
Czy urodzić się by umrzeć to sens naszego istnienia?
Czasem wystarczy mała chwila...jesteś i już Cię nie ma.
Dlaczego młodzi ludzie cierpiąc umierają
A inni z łatwością życia się pozbywają?
Taki przedziwny i niesprawiedliwy jest los.
Po co więc nadzieje, po co te marzenia,
Po co zakładać życiowe cele... może nie do spełnienia?
Najlepsze lekarstwo - to żyć dniem dzisiejszym...
Kochać, śmiać się, cieszyć każdą szczęśliwą chwilą,
Nie patrzeć w przyszłość, nie liczyć godzin, dni ani lat ,
Może właśnie wtedy weselszy wyda się świat.
Pozostawić tylko miłe wspomnienia w pamięci
Być może uda się ten zegar troszkę przykręcić

promyk słońca dla Ciebie i nasza pamięć. Jesteśmy i pamiętamy

"Rozpacz jest upadkiem, z którego trzeba powstać." - ks. Jan Twardowski
Słowa są proste, ale jakże trudno jest powstać z tej rozpaczy po odejściu Bliskich Kochanych nam Osób. Moja pamięć i modlitwa na dziś (*)

„Życie zostało przerwane, a pamięć pozostanie…”Pozostawiam ślad mojej pamięci i modlitwy na dziś (*) <*> (*)

Jesteś w Blasku Słońca
I W Trawach,W Koronie Drzewa...
Dlatego Palę CI Świeczkę,
Jej Płomyk Serce Rozgrzewa,
Bo Kiedyś Będziemy Znów Razem.
W To Wierzyć Mi Bardzo Trzeba.

♥▒``````)
♥▒`````((
♥▒`````)))
♥▒````(() ))
♥▒````( ((())
♥▒````(()) ))
♥▒````(( (()))
♥▒````(()) )))
♥▒```[[__♥__]]
♥▒```[[__♥__]]
♥▒```[[__♥__]]
♥▒```[[__♥__]]
♥▒```[[__♥__]]
♥▒```[[__♥__]]
~~~~~~~~~~~
♥▒`ŚWIATEŁKO
♥▒`PAMIĘCI
♥▒`Z MODLITWĄ
~~~~~~~~~~~~
;..W daleką podróż zabrał Cię Bóg Jedną nadzieję nam dając, że kiedyś przekroczą też Niebios próg, Ci, którzy tutaj w bólu zostali

Światełko mojej nieustającej pamięci (*)

Światełko mojej nieustającej pamięci (*)

„Życie bezlitosne do ziemi przytłacza
Los ogromne kłody pod nogi wciąż wtacza
Nagle i okrutnie z serca nam wyrwało
To co było skarbem na zawsze zabrało
Trudno to zrozumieć, czarna rozpacz miota
Spokój już odpłynął, została tęsknota
Jak ochłonąć z bólu, gdy jak ogień pali
Czy kiedyś przygaśnie trochę się oddali?
Ciężko żyć w cierpieniu nie znając radości
Wiedząc, że już nigdy chyba nie zagości
Kiedy już zabrakło nadziei i słońca
Tylko czarna rozpacz i smutek bez końca
Jesteś nam aniołem tam wysoko w niebie
Gdzie nasz święty Ojciec czekał już na Ciebie
My swoją modlitwą zawsze Cię wspieramy
Smutek i cierpienie Bogu powierzamy”
Pozostawiam znak mojej pamięci na dziś i za wczorajszy dzień (*)