Serce pęka, boli całe ciało, oczy są suche-brakuje w nich łez.Dusza rwie się do ciepłych rąk, uśmiechu. Chcę czekać na powrót,przytulić,patrzeć długo w kochane oczy, słuchać, mówić...Tylko cisza została, ta okrutna, pusta cisza.

To czuję każdego dnia. Dziś ból jest większy o kolejny dzień...

Natalko nie znałam Cię, ale widać, że byłaś i jesteś !!
- tylko teraz jesteś jednym z Aniołów Boga- o pięknym, serdecznym uśmiechu...
i ten uśmiech rozpromienia świat
, a ciepło bijące od Ciebie Natalko ociepla nasze serca i dusze!

W takich chwilach człowiek myśli nad sensem życia... nie mogę nawet wyobrazic sobie tego bólu jaki Olu odczuwasz... niech Bóg się Tobą zaopiekuje, a Natalkę przyjmie do swojego grona...

Drżeniem płomyka,
liści szelestem..
ktoś mi tu szepce...
nie umarłam, jestem...
Wierzę Natuś że jesteś blisko!!

Strata dziecka to ból, którego nie da się opisać ani zapomnieć ale trzeba nauczyć się znim żyć.

"Myśleliśmy, że Nas to nie spotka
Rozpacz, szloch, wspomnienia;
Teraz widzimy jak wszystko się zmienia;
Jak życie w śmierć powoli się zmienia.
Odeszłaś choć nie musiałaś;
Odeszłaś choć żyć dla Kogo miałaś;
Nie pożegnałaś się z nami wszystkimi
-Nie zdążyłaś
Już na zawsze życie nasze zmieniłaś.
-Płacz, rozpacz, krzyk
To wszystko na nic
Bo Ty już nie wrócisz."

"Dopiero po śmierci człowieka
Uświadamiamy sobie
Jak bardzo był Nam bliski"

Życie wciąż biegnie ku Nieskończoności, a czas nie leczy ran. Rozpacz przeplata się z nadzieją,
a pamięć z niepamięcią i nie można uciec od wspomnień. Niech Świadectwo Twojego życia będzie moim drogowskazem. Niech Twoja wiara będzie dla mnie nadzieją. A każda myśl o Tobie, niech będzie radością.

Śmierć przynosi za wiele bólu...Nia tak miało być!!

Gdyby łzy mogły budzic z grobu zmarłych, a miłość mogła burzyć śmierci wrota one by Ciebie z mogiły wydarły abyś snuła dalej nic swego żywota(...)