(**) (**) (**) (**) (**) (**)

A choć ich życia płomień zgasł,
To myśli o nich
Są przecież w nas.

(**) (**) (**) (**) (**) (**)

+```
+.......(
+……..))
+…..../(
+…...(,,)
+…..(( , )
+…..(,|,)
+…..[[_]]
+…..[[_]]
+…..[[_]]
+…..[[_]]

Siostra Śp. Konrada, Jarka i Rafała Kwietniewskich

Natalko, światełko pamięci [']
***************
Dziękuję za pamięć o Kubusiu w czasie mojej nieobecności. Pozdrawiam

Przegniłe liście, rozpacz lasów, głogi
I zadymionych ognisk w polu swąd,
Puste, bezludne, porzucone drogi,
Nie wiedzieć dokąd wiodące i skąd.
W powietrzu z krzykiem kołujące wrony,
Bolesny zachód. Coraz bliżej mgła.
Pusto, bezludnie.
Żal niewyśledzony,
nagle odczuty, ostry i bez dna ...

(♥) (♥) (♥) (♥) (♥)(♥) (♥) (♥) (♥) (♥)

Pozostała już tylko pamięć ,tęsknota i żal,
to tak bardzo mało, za mało….

Gwiazdom rozsypanym w niebieskim oceanie
w chryzantemowych wiankach, w jodłowych
warkoczach
płomienie jaśniejące idą na spotkanie;
płyną nad horyzontem, w łunę się jednoczą
i swoim ciepłym blaskiem ziemię rozświetlają,
modlą się razem z nami i w zadumie trwają.

Ogniki zapalone - jasne serca znaki,
płynące cichą nutą boskiego przesłania,
ślady w duszy pisane, pamiętania ptaki,
co nigdy nie odfruną do kraju mijania -
rozświetlają nam serca i łzy osuszają,
modlą się razem z nami i w zadumie trwają
____$$$$
__$$$__$$$$___$$$
_$$$____$$$__$$$$$$
_$$______$$$ $$$__$$
_$$_______$$$$___$$$
_$$_________$____$$$
_$$_____________$$$
__$$__PAMIĘTAM__$$
__$$____________$
___$$__________$
____$$$______$$
_____$$$___$$$
_______$$__$$
_______$$$$
______$$$$
_____$$$$
_____$$
_____$

Rozłąka jest naszym losem....
Spotkanie naszą nadzieją...
____________ ✬✬
__________✬✬✬✬✬
________ ✬✬✬✬✬✬✬
______ ✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬
____✬✬✬✬________✬✬✬✬
___✬✬✬✬____۩ ____✬✬✬✬
__✬✬✬✬_____۩ _____✬✬✬✬
__✬✬✬✬____۩ ۩ ____✬✬✬✬
___✬✬✬✬___۩ ۩ ___✬✬✬✬
_____✬✬✬✬__۩ __✬✬✬✬
_______✬✬✬✬!!✬✬✬✬
_____________!!
________████✬████
___✬___ █████████
________████✬████
___✬___ █████████.
ŚWIATEŁKO DLA CIEBIE !!!

Nie mówcie tym którzy stracili ukochanych, że „czas zagoi rany", nie mówcie,że „oni już nie cierpią", najlepiej nie mówcie nic... Czas, tych ran nie leczy. Pozostają, bo śmierć ukochanych jest też trochę śmiercią nas samych: coś w nas umiera... Żyjemy,ale nic nie jest tak jak było przedtem, już nie jesteśmy tacy sami...

ks. A. Boniecki.

Światełko mej pamięci(*)

-Mama Aniołka Mateuszka Gorczyńskiego-