W białej, z wiatrem tańczącej,
nieziemskiej pościeli źrenice rozszerzę
czując każdym zmysłem jej miękki puch
I wtedy w kwiaty tańczące, poetów skrzydlatych,
w eden uwierzę
gdy stać będzie przede mną przejrzysty duch
Język zostawię, o włosach zapomnę i ciało pogrzebię
mięsnie, palce i serce które bije
Wszystko zakopię w szmaragdowej kuli- dla Ciebie
bo ja tylko przez Ciebie i dla Ciebie żyję.
I żyć będę zawsze, tutaj czy tam
na szarej, niewdzięcznej kuli, bez miłości praw
lub za jedną ze złotych, piotrowych bram.
Z Gabrielem chcę latać
, niebiańskie Tatry odkrywać
alabastrowe skrzydła na słabe barki włożyć
by Wisłę z góry podziwiać.
Dlaczego wciąż widzę w twych mokrych oczach
swe odbicie,
mamo tutaj mam lepsze życie...