(*)
[_]

tata śp Krzysztofa Jarczyk

gdyby to niebo miało dłonie, które zabrałyby nas w błękit. Gdyby na ziemi można było schować gdzieś żale i udręki. Gdyby tęsknota miała skrzydła i odfruwała z lękiem ptaka. Gdyby , ach gdyby można było z żalu już nigdy nie płakać. . .

Tumidajewicz

ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ
Siedzę wieczorem i myślę o Tobie,
gwiazdy już gasną na niebie.
Żyć mi jest trudno, zasnąć nie mogę,
bo czym jest życie bez Ciebie
Bez Ciebie...
każdy dzień jest
szarym cieniem na ścianie,
łzą na policzku, płaczem.
Bez Ciebie...
milknie śmiech,
słowa tracą swój sens.
Bez Ciebie...
tak smutno, tak bardzo żle...
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღღ ღ ღ ღ ღ

Ty,Panie tyle czasu masz,mieszkanie w chmurach i błękicie...
A ja na głowie mnóstwo spraw i na to wszystko jedno życie...
A skoro wszystko lepiej wiesz,
Bo patrzysz na nas z lotu ptaka,
To powiedz czemu tak mi jest,
że czasem tylko usiąść i płakać.
Ja się nie skarżę na swój los,potulna jestem jak baranek,
I tylko mam nadzieję,że...
...że chyba wiesz co robisz Panie

Tumidajewicz

____________♥_____________
•♥• ¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯•♥•
Życie nasze jak pociąg się toczy ,
gdy się rodzisz to wsiadasz do niego.
I ten pociąg przez życie Cię wiezie
aż do końca – przystanku Twojego.

Nikt z nas nie zna czasu podróży .
Pociąg jedzie, wciąż nowe perony ,
ciągle nowi ludzie wsiadają .
Pociąg w rożne rozwozi ich strony.

Jedni dłużej są w Twoim przedziale.
Inni tylko na chwilkę wsiadają .
Są też tacy co zajrzą i znikną
i nic innym w podróży nie dają.

Każdy ślad swój jakiś zostawi .
Mały uśmiech, rąk dotyk, kwiat róży.
To w pamięci swojej zachowasz
Już do końca życiowej podróży.

Najsmutniejsze są chwile w podróży,
gdy wysiądą Ci, których Ty kochasz.
Po nich zawsze pustka zostaje ,
cicho w kącie przedziału zaszlochasz.

I już smutek zostanie do końca .
I tęsknota co pali Cię skrycie ,
bo już bez tych co byli najbliżsi
musisz dalej pojechać przez życie.

Lecz gdy w końcu do celu dojedziesz,
na końcowym wysiądziesz peronie ,
to pamiętaj, że oni tam będą ,
znowu odnajdziesz kochane ich dłonie…
____________♥_____________
•♥• ¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯•♥•

Tumidajewicz

─═❀═⊰♥⊱═❀═⊰♥⊱═❀═─
Kiedy tęsknię
zamykam powieki i jesteś
tak bardzo chcę być blisko Ciebie
aż znów w sercu cud staje się

Kiedy tęsknię
wyciągam do Ciebie bezwiednie
bezradne jak noc moje ręce
dosięgnąć chcą Twoich rąk

Lecz choć dzisiaj tak daleko nam
do siebie
wiem jedno
na pewno zobaczę Cię znów...

Kiedy tęsknię
zamykam powieki i jesteś...
I jesteś..
...JESTEŚ...
─═❀═⊰♥⊱═❀═⊰♥⊱═❀═─

Bez Ciebie jesień dogoni mnie
Bez Ciebie marzeń oduczę się
Bez Ciebie pasjans nie wyjdzie mi w pochmurne dni
Bez Ciebie zmartwi mnie byle co
Bez Ciebie nic nie będzie mi szło
Bez Ciebie na zawsze schowam się na serca dnie


Bez Ciebie drogi zasypie wiatr popiołem z gwiazd
Bez Ciebie smuci mnie każdy wiersz
Bez Ciebie nie przychodzi sen
Bez Ciebie w jesień zapadnie świat na tysiąc lat


Bez Ciebie jesień...

Jak spać, gdy się serce tłucze?
Jak mam spać?
Jak żyć, gdy się świat rozsypał w drobny mak?
Jak ze wspomnień płatków wskrzesić uśmiech Twój?
Jak mam na rozpaczy statku unieść ból?

Kiedy niebo nas - nam zabiera
Chcę wierzyć w raj
Raju trzeba z nieba
Chcę siłę brać

Jak z fotografii skrawka wskrzesić ją?
Tę moc, co do końca światła ma twarz Twą.
Jak mam przeżyć tu bez Ciebie?
Ciemność tylu chwil
Jak mam, jak mam dojść do siebie?
Pomóż mi

Dojść do jutra, przejść myśli próg
Zgodzić się z losem, dar otrzymać
Uwierzyć w sens przeznaczenia
Będzie raj, więc śmierci nie ma

Kiedy niebo nas - nam zabiera
Chcę wierzyć w raj!
Kiedy niebo nas - nam zabiera
Niech siłę da!
Siłę mi daj! Wielką!
Chcę wierzyć w raj!

Choć coś czasem z dniem się skończy - znajdziesz raj...

Tumidajewicz

........)
.......(,)
...)._\'!/\'_.)
..(,)(\"\"\"\"\")(,)
_\'!/\'_.♥._\'!/_
(\"\"\"\"\")...(\"\"\"\"\")
...♥.........♥...
Światełko Pamięci.

Płyną łzy...
Pierwsza łza źalu...
Druga łza bezradności...
Trzecia łza samotności...
Czwarta wyciekła
z pekniętego serca.
Z piątą popłyneły marzenia...(*)