Monika Szatyło (1981–2007) – Nekrolog | FUNER ®

mama Michała

15 lat temu

Tumidajewicz

______(¯`¤´¯)(¯`¤´¯)~~~
_______°¤,¤°_.°¤,¤°
__________(¯`•♥•´¯)~~~
__________-`•.♥.•´ ________

Czasem cicho ktoś odchodzi,
Świat ciemny nam się zdaje...
Czasem cicho ktoś odchodzi,
Lecz,tak naprawdę...tu zostaje.
W naszych myślach,
W naszych sercach,
W naszych najskrytszych marzeniach.
Tu zostaje,jest wciąż obok,
I wciąż żyje we wspomnieniach

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Zabezpieczenie AntySPAM w trosce o jakość treści:
Proszę podać wynik:* 2 dodać 2 dodać 2 =

Mama aniołka Kacperka.M♥

15 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

mama Szymona Ś.L.23

15 lat temu

Pomiędzy niebem a ziemią
szukam Twojego uśmiechu
ulotnej chwili spojrzenia -
czegoś niezapomnianego...

Pomiędzy niebem a ziemią
zastygam w poczekaniu
czekając na znaki od Ciebie -
chciałabym być już w raju...

Pomiędzy niebem a ziemią
jest takie miejsce dla matek
gdzie żyją tu i w przeszłości
szukając Waszej miłości...

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Zabezpieczenie AntySPAM w trosce o jakość treści:
Proszę podać wynik:* 1 dodać 1 dodać 2 =

rodzice Laury Faustyny

15 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

mama

15 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

mama Michała

15 lat temu

Tumidajewicz

♥»________$$
♥»_______$__$
♥»______$____$
♥»_____$__♥♥__$
♥»______$_♥♥_$____
♥»________♥♥______
♥»_____$$$$$$$$$__
♥»_____$_______$__

A czas płynie...
płynie jak wody wielka rzeka,
milionami kropli,
co spłynęły łzą spod oka.

Smutku i radości łzy
pienią się i kłębią.
W górze niebo błękitem marzeń lśni.
Na dnie cierpień czarna wstęga

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Zabezpieczenie AntySPAM w trosce o jakość treści:
Proszę podać wynik:* 2 dodać 1 dodać 2 =

mama Szymona Ś.L.23

15 lat temu

Ach, jak mi smutno !
Mój anioł mnie opuścił
w daleki odbiegł świat
i próżno wzywam,ażeby mi zwrócił
zabranych marzeń kwiat.

Ach, jak mi smutno !
Cień mnie już otacza
posępny grobu cień;
serce się jeszcze zrywa i rozpacza
szukając jasnych tchnień;
ale na próżno uciszyć się lęka
i próżno przeszłość oskarża
rozrzutną...
cięży już nad nim niewidzialna ręka-
Ach, jak mi smutno!

Adam Asnyk.