Światełko Pamięci ..

இڿڰۣ இڿڰۣ இڿڰۣ

I tylko pożółkłe liście unoszą w niebo nasz smutek.
Płomyk pamięci drga mgliście pewnie ogrzewa im duszę.
Płomyki jak serca znaki zmierzch duszny dławi i boli.
Gdy tak tęsknimy tu za kimś łzy osuszają, żal koją.
To dla Ciebie te kwiaty tutaj,pod cmentarnym, smutnym murem.
Nie doczekałeś się jutra niebo jesienne u góry.


♥▒.....................)
♥▒....................()
♥▒..................(( ))
♥▒.................(((,)))
♥▒................((( ,)))
♥▒................((((,)))
♥▒................((((,))))
♥▒..............(((((,,)))))
♥▒..................[][*][]....
♥▒.........【☾●✽●☽】 ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
♥▒.........【☾●✽●☽】 WRAZ Z MODLITWĄ DLA
♥▒.........【☾●✽●☽】 CIEBIE MIRKU
♥▒.........【☾●✽●☽】 NIECH ZAWSZE SIĘ PALI
♥▒
♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥▒♥

Wrześniowe świtełko dla Was.
Zawsze w mojej pamięci.

......(((*)))((*))(((*)))......

;..W daleką podróż zabrał Was Bóg Jedną nadzieję nam dając, Że kiedyś przekroczą też Niebios próg, Ci, którzy tutaj w bólu zostali

Tumidajewicz

Cisza...spokój i śmierć, smutny świerk przy grobie,
skaczące płomienie świec.
Wspomnienia........nostalgia.........
Smutek i łza za przeszłością ukradkiem otarta.
Twarz......Serce....... i Tęsknota!
Gorące uczucie. Ciągle tak świeże.
Cierpienie........Żal....... i Niemoc ! ! !

..........()
........ (,) 
........╒▒╕...
........╘═╛....

Są wspomnienia, które nigdy nie odejdą...
Są rany, które się nigdy nie zabliźnią...
Są ślady łez, które nigdy nie wyschną...

(*)(*)(*)...Są łzy radości i łzy smutku,są słoneczne poranki i ponure wieczory,lecz tylko śmierć nie patrzy na nasze nastroje,zabiera kogo chce,tak jak zabrała najbliższym Ciebie...(*)(*)(*)

````````````````(¯`v´¯)
```````````````(¯`(♥)´¯)
````````````````(_.^._)
````````(¯`v´¯)``````` (¯`v´¯)
```````(¯`(♥)´¯)`````(¯`(♥)´¯)
````````(_.^._)````````(_.^._)
.•°*”˜˜”*°•°*”*°•°*”*°•°*”*°•°*”˜˜”*°•.
żona śp. JANA TOMALA
bliska śp. rodziny HERMANOWICZ
śp. BARBARY LEWANDOWSKIEJ
śp. ZUZANNY WINNICKIEJ
˜”*°•°*”˜•°*”˜*°*˜”*°•°*”˜*°*˜”*°•˜”*°•°*”˜








`````` (`````````````Nie mówcie, tym
````` (, )````````````którzy stracili ukochanych,
`````(( , )`````````````że „czas zagoi rany”,
````[[.H.]]`````````````nic nie mówcie, że
````[[.H.]]````````````„oni już nie cierpią”
````````````````````Najlepiej nie mówcie nic …
```````)`````````````Czas,
``````(, ))`````````````tych ran nie leczy.
`````[[[[]]]]``````````````Pozostają,
`````[[[[]]]]`````````````bo śmierć ukochanych
``````````````````````jest też trochę,
````````)`````````````śmiercią nas samych:
```````(,)``````````````coś w nas umiera.
``````( (,))``````````````Żyjemy, ale nic,
`````[[[.T.]]]```````````````nie jest tak,
`````[[[.T.]]]``````````````jak było przedtem,
`````[[[.T.]]] ````````````już nie jesteśmy
``````````````````````````````tacy sami….

_____________________________Ks. A. Boniecki