Mów szeptem, jeśli mówisz o miłości.
(William Shakespeare)

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI DLA CIEBIE ANIOŁKU ŚLĘ DO NIEBA ((*)).

(*)(*)(*)

tata śp Krzysztofa Jarczyk

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

•۞•°*”˜ ˜”*°•۞•°*”˜ ˜”*°•۞•
•۞•°*”˜ _NAJDROŻSZY_˜”*°•۞•
•۞•°*”˜ MIŁOSZKU_ ˜”*°•۞•
•۞•°*”˜ ˜”*°•۞•°*”˜ ˜”*°•۞•

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ
Siedzę wieczorem i myślę o Tobie,
gwiazdy już gasną na niebie.
Żyć mi jest trudno, zasnąć nie mogę,
bo czym jest życie bez Ciebie
Bez Ciebie...
każdy dzień jest
szarym cieniem na ścianie,
łzą na policzku, płaczem...
************************************************

*....((........
*....) (......
*...( ♥ )....
*.._ \\\'|\\\'_.....MIŁOSZKOWI...
**( \\\"\\\"\\\"\\\"\\\" )
***************************
Światełko Pamięci(*)
***************************

Maleńki kwiatuszku z elfami się bawisz
Motyle na skrzydłach Cię noszą
W promieniach słońca stopkami brodzisz
Kwiatki o uśmiech Cię proszą…

Twoja duszyczka buja w przestrzeni
Na tęczę wstępujesz powoli...

Dzieci cicho wymykają się do Boga,
Ich imiona zacierają krople tęsknoty.
Bóg rozpina nad nimi parasol nadziei,
One biegają po kałużach łez boso.
Już są beztroskie,
A tęcza wiary wskazuje im drogę.

Bóg nie obiecał słońca bez deszczu, radości bez smutku, pokoju bez bólu. Bóg obiecał siłę na każdy dzień.Światełko i modlitwa dla Ciebie.Śpij spokojnie....

Łzy...

Szczęścia, smutku, bezradności.

Niby te same, jednak tak różne.

Wszystkie w jednej kropli ujęte.

Tak bliskie, a jakie obce.

Nieme spływają po policzku chcąc coś powiedzieć.

Płacz.

Cichutki, milczący, ((````
:((`````
:((```````
:((```````(
:((```````))
:((``````(+)
:((`````(((+))
:((`````((+))))
:((````[_____]
:((````OOOOO

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stoję na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to syn,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat....


*ŚWIATEŁKO*PAMIĘCI*