Bo gdzieś głęboko, na serca dnie,
Ukryłaś się kiedyś na zawsze,
I choć jak ptak do lotu wciąż rwiesz,
W snach słyszysz jak dusza ma płacze.

Trudno się wymknąć, by zmienić los.
Odszukać marzenia znieść smutki .
Ciepłe spojrzenie i czuły głos,
W pamięci nie łatwo jest ukryć.

Tak się uśmiechasz i tylko łza
Gorąca wypływa powoli,
Stęsknione serce tak będzie łkać,
Zapomnieć nie zdoła, gdy boli.

W kąciku ukryty usłysz mój szept,
Przez chwilę niech śmieją się oczy,
I może łatwiej będzie mój ból znieść,
Gdy los nas kiedyś w niebie połączy.
====================
Tęsknota i ból po stracie ukochanej osoby,
mają niewyobrażalny wymiar.
======================

Pamiętam i zawsze będę pamiętać
(*)(*)(*)(*)(*).
======================

Tak bezsensownie śmierć Cię zabrała,
Czy bardziej niż życie Cię ukochała?
Nikogo nie obchodzi, że Twe martwe ciało
kiedyś duszę miało, że kiedyś kochało...
Dziś Twa mogiła dawno zamknięta,
a o Twym istnieniu wielu pamięta.
My nie zapomnimy bo stałeś się
naszymi łzami, ze wspomnieniami...

Zapalam światełko pamięci na ten dzisiejszy smutny dzień
(*)(*)(*)(*)(*).

[*][*][*]

[*]

Dlaczego Panie karzesz samotnością,
gdy jeszcze ciepła jakże wiele w nas?
Na to spotkanie z największą Miłością
prędzej czy później zdąży każde z nas.
Dlaczego dzisiaj właśnie mnie wybrałeś,
gdy jakże wiele pracy czeka na mnie tu.
Co bliskim powiem- Panie- zapomniałeś?
Nie pora iść mi do wiecznego snu.
Jeszcze ostatnich parę serca drgnień o Boże,
nie chcę pożegnać się niemym milczeniem.
Może nie będę dla nich może, może....
może nie będę dla nich smutkiem i cierpieniem.
Widać przeminął sen o ziemskim bycie
jeszcze najdroższą z bliskich sobie, wspomnę.
Jeżeli tak się kończy i zaczyna życie,
jeśli taka Twa wola Panie, to idę już, idę !....
Boże dlaczego odebrałeś nam
radość tego świata?

(*)

[*][*][*]

...Samotna kobieta znicz zapala , na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat....

Pamiętam i dziękuję za pamięć
i światełka zapalone dla mojego
Kochanego Braciszka.

(*)