"Mała powiedziała:
- A kiedy już nas nie będzie, czy w dalszym ciągu będziesz mnie kochał, czy miłość przetrwa?
Duży przytulił Małą i spoglądali w noc, na księżyc w ciemnościach i jasno świecące gwiazdy.
-Mała, spójrz na gwiazdy, jak świecą i płoną, a niektóre z nich zgasły już dawno temu. Mimo to wciąż błyszczą na wieczornym niebie, bo widzisz, Mała, miłość jest jak światło gwiazd - nie umiera nigdy ... "
(Harlan Coben "Nie mów nikomu" ).

Światełko mej pamięci [***].

Pamietam(*)(*)(*)

Są ludzie koniecznie potrzebni bez których radość staje się goryczą bez których słońce ocieka czerwienią śmiertelnej tęsknoty bez których godziny są jak ślepe ptaki z gniazda wyrzucone w nieskończoną ciemność wlokące skrzydła jak tragiczny ciężar Są ludzie po których miejsca krzyczą /ks. Wacław Buryła./ (*)

I tylko my rodzice, rodziny, bliscy
W smutku żalu pogrążeni ,
Sami sobie w ciżbie , tłumu ,
W świecie żalu i bólu pozostawieni ,
My co poznaliśmy śmierć Pani
Która zabrała nam nasze
Najukochańsze osoby,
Wiemy! My wiemy !
Co to tęsknota, żal i bul,
Bul po stracie dziecka ukochanego ,
Siostry kochanej, rodzica jedynego
Pamiętajmy! byli ale są w sercach naszych

Boję się ciemności
Czarnej, bezpowrotnej
Co przyjdzie nieuchronnie
Gdy pora umierać
I w tej trwożni samotnej
Lękni nieprzytomnej
Niechajby mi Najwyższy
Pozwolił wybierać
Podłe życie, czy tchnienie
Śmierci najłaskawsze
- Wybrałabym znowu życie
Raz jeszcze.
Na zawsze
.....................)
....................(,)
..................([__])
..................([__])
..................([++])
_...............(____)
Boże dlaczego zabierasz nam tych, których najbardziej kochamy???
Tylko nadzieja na spotkanie , potrafi ukoić nasze serca.

Człowiek umiera... Znowu za szybko!
Człowiek umiera... Razem z nim wszystko..
Tylko wspomnienia po nim zostają,
Które wciąż mgliste z czasem się stają,
Których tak wiele, jednak za mało...
Znowu za szybko wszystko się stało!
Czasu nie było na pożegnanie...
Teraz zostało tylko płakanie.
Teraz ten smutek w garści Cię trzyma,
Trzyma za szyje, dusić zaczyna...
Póki ktoś żyje, to go kochamy,
Lecz to po śmierci go doceniamy.
Wtedy widzimy jaki był cenny,
Wtedy ogarnia smutek brzemienny,
Wtedy to rozpacz, wtedy tęsknota,
Jakże naiwna życia prostota.....
Wtedy wyrzuty nami władają,
Wtedy uczucia hołdy składają...
Wtedy za późno na przeprosiny,
Jedno, co możemy - wciąż się modlimy...

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Więc modlę się kochane Aniołki o wieczne szczęście dla Was.

* "Świat wciąż istnieje, choć Ciebie nie ma, Chociaż odszedłeś nadal jest ziemia I pory roku wciąż się zmieniają" Tylko w nas rozpacz smutek i żal pozostaje. Moje światełko pamięci. ....

Czas wszystko zabiera,
bo zabrać jest w stanie.
Lecz nigdy nie zabierze tego co w sercu zostanie.((*))