___♥(¯`:´¯)♥
♥ (¯ `•.\|/.•´¯)♥
♥(¯ `•.(۞).•´¯)♥
♥ (_.•´/|\`•._)♥
¯¯¯¯♥(_.:._)♥

DLA CIEBIE ŚWIATEŁKO PAMIĘCI NIECH PŁONIE - mama Remigiusza R i córka Jana T

Modlitwa i pamięć niech w sercu zostanie
dla Ciebie Aniołku światełkiem się stanie
i Cię zaprowadzi do Pana naszego

Jak nazwać wzruszenie,
które mnie ogarnia,
gdy w oczach pamięci mi stajesz?
Lub zdania połowa zabrzmi w uszach nagle,
gest jakiś Ciebie oddaje?
Jak nazwać tęsknotę do żalu podobną
i gorzką jak łzy połykane,
Gdy patrzę w twe oczy spokojne i smutne
z fotografi na ścianie?
Jak nazwać tę ciszę w alejce cmentarnej,
gdy biegnę by spotkać się z Tobą?
Lecz zamiast Ciebie skrawek ziemi czarnej,
co zabrał mi postać tak drogą...

((..TO ŚWIATEŁKO . ...)
((....DLA TYCH..........(,)
((..WSZYSTKICH.......[__]
((..KTÓRZY ŻYJĄ......[__]
((...W SERCACH.......[__]
((.....NASZYCH......(____)


Jakoś dziwnie boli, i nie potrafię nawet spoglądać na Wasze fotografie, bo same łzy cisną sie do oczu.

Pewnego dnia pojawia się smutek,
nieproszony przez nikogo
Oczy tracą swój blask,
jak drzewa liscie,
Wciąż jest kogos brak,
Puste krzesło,miejsce przy stole,
wspomnienia na fotografiach.
Pewnego dnia linia życia
Tak nagle się przerwała...
PAMIĘTAM ANIELE [*][*]

♥___
♥___________)
♥___________((
♥___________) )
♥_________( (( ,)
♥________.((,) )))
♥________.(( ((,) )
♥_____♥♥♥♥♥♥___♥♥♥♥♥♥
♥___♥♥♥♥♥♥♥♥♥_♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥_♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥_♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥_♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥__♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥____♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥_______♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥__________♥♥♥♥♥
♥____________♥
♥*~*~*~*~*~*~*~**~*~*~*~*~♥
♥ZRODZONE Z MIŁOŚCI
♥-MIŁOŚCIĄ ZAWSZE BĘDZIECIE
*~*~*~*~*~*~*~**~*~*~*~*~*~♥

*~_ŚWIATEŁKO ~*
*~_PAMIĘCI ~*

«♥»`````
«♥»``````)
«♥»`````(,))
«♥»`````((,))
«♥»````[0000]
«♥»````[0000]
«♥»````[0000]
«♥»```[000000]
``````````````
Ci którzy są już w krainie ciszy
odchodząc kiedyś od nas ciałem
zostali duszą co wszystko słyszy
opiekując się nami przez dni całe

Oni przekroczyli już życia próg
ten najwyższy który i nas czeka
albowiem o tym postanowił Bóg
że taki jest życia kres człowieka