MICHAŁ....

:*

Pokój Ci wieczny w cichej krainie, gdzie ból nie sięga, gdzie łza nie płynie, gdzie słyszysz Boga głos serdeczny "Pokój Ci wieczny".
SPOCZYWAJ W POKOJU ((*))((*))

Bądź częścią mnie
Bądź moim snem
Promieniem który zsyła dzień
Lekarstwem na mój każdy ból
Bądź zawsze tam gdzie i ja
Tam gdzie ja
Michalku....(*)
bardzo goraco pozdrawiam Renia

Kropel gorzkich łez stukot wybrzmiewa
zagłusza zranionego serca brzmienie,
jak jesień liści pozbawia drzewa,
tak traci sens moje istnienie bez Ciebie.

Do końca już dni mego żywota
nic muru między nami nie skruszy,
i odwieczna za Tobą tęsknota
nie pozwoli łez moich osuszyć....

W ten deszczowy dzień ,jaśniutkie promyczki do samego nieba dla Ciebie aniołeczku....

Mój list jesienny, z babim latem
i wiatr go niesie tak wysoko
Mój list jesienny złotożółty
znów się unosi ku obłokom
A babie lato takie piękne,
a wrzosy w fiolet wystrojone
I borowiki takie dumne
i Twoje oczy zamyślone
i Twoja buzia uśmiechnięta
i Twoja buzia ukochana
A ja z jesienią na rozdrożu
wciąż nieobecna, zadumana
A babie lato takie piękne
A Ty w jesieni, w jej kolorach
W nitkach utkanych babim latem
i w barwie lasu, w liści wzorach
A Ty w fiolecie wrzosów leśnych
A Ty w złocistych liści lśnieniu
A Ty w mych myślach na okrągło
w każdym uśmiechu, w każdym drgnieniu...

Wiersz H.Surmacz

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI:)
...........(.........
............).........
...........(i)........
..........(i!i)........
..........[^]......
.........[[]|[]].....
.......[][]+[][].....
.......[][][][][]......
.......[][][][][]......
.......[][][][][]......
.......[][][][][].....
... ŻEBY NIGDY CI NIE ZGASŁO!!!!

Pamiętam ((*))

Siostra śp. Marcina Malara

Jesienny wiersz z wyrazami pamięci i modlitwy (***).

"Ostatnie zwiędły kwiaty..."

Ostatnie zwiędły kwiaty, zważone kasztany
Sieją po szarej drodze liście złotordzawe.
Brunatnym skib kożuchem nakryły się łany
I ziemia żegna krasę swą, jak starość sławę.

Wiatr przegania po polach siwych mgieł tumany,
Zmarłe lato w zmierzch wiozą chmury niełaskawe,
A staw w zwierciadle wody do snu kołysanej
Tę charonową piękna odbija przeprawę.

I gdy w gałęziach nagich trwogą krzyczy ptactwo,
W smutku pory znajduje duch powinowactwo
Własnej doli i spada nań brzemię żałoby.

Jak pielgrzym o głaz twardy wspomnień się potyka,
Lecz jeśli się pochyla, to li do rzemyka,
By ciaśniej opiąć sandał na drodze przez groby.

( Leopold Staff )