Zyje teraz, bez kwiatów i bez życzeń
Zyje, ze łzami w oczach od rana
Zyje bez możliwości wypowiedzenia
" Mamuś kochana"
Zyje odwracając wzrok na ulicy
Zyje w cierpieniu bóli
żyje tylko wspomnieniami....

... Czas tych ran nie leczy, pozostaja na zawsze bo smierc ukochanej osoby jest równiez śmiercia części nas samych, niby zyjemy ale nic już nigdy nie będzie takie jak przedtem, nic juz nie jest takie samo, nic juz nie pachnie nie smakuje tak jak dawniej, nic juz nie cieszy jak cieszyło kiedy zyłas Mamusiu(*) jak mi Ciebie brakuje Moja Kochana...

Moj Aniele chorń mnie... zawsze dwałas mi tyle dobrych rad choć nie zawsze ich słuchałam ... teraz wiem ze jestes i czuwasz... Prosze kazdego dnia Boga aby pomogł mi zyć... pamietam co mi mowiłas pamietam każde Twoje słowo ... lecz nie zdążyłam Ci powiedzieć jak mądrą kobieta byłas, to co zrobiłam dla mnie nie może odejsc ... bede te wartości kontynuowała ...

Byłaś cudowną i kochaną osobą i taką w naszych sercach zostaniesz

Wszystko jest nie tak jak nie powinno być. Ile bym ideałów żebyś była z nami mamus. Tak bardzo tęsknię.

Mamusiu tyle pieknych chwil z Toba przezyłam i podziekowac Ci za nie zdażyłam(*)

Mamusiu Kochac mnie tak bardzo nauczyłas a teraz tu samą zostawiłas(*) całusek do nieba

Zapominamy, że życie jest kruche, delikatne, że nie trwa wiecznie. Zachowujemy się wszyscy jakbyśmy byli nieśmiertelni". [...]
"Życie to taki dziwny prezent. Na początku się je przecenia:sądzi się, że dostało się życie wieczne.Potem się go nie docenia:uważa się, że jest do chrzanu, za krótkie, chciałoby się niemal je odrzucić.W końcu kojarzy się, że to nie był prezent ale jedynie pożyczka...Byłas tak cudowna i wyjątkową mamusią że życ bedziesz wiecznie w naszych sercach i pamięci

wczoraj Mamusiu Twoje imieniny dzisiaj urodziny ile ja bym oddała ze jeszcze jedno słowo jeden pocałunek... człowiej jak coś ma nie docenia dopiero jesli bezpowrotnie sie straci docenia małe gesty proste słowa uśmiech ... (*)

po sta­racie ko­goś blis­kiego przechodzę różne etapy żałoby... zap­rzecze­nie, stra­ta jest nie pojęta, nie wie­rzy­my że to praw­da.... później jest gniew, złości­my się na­wet na siebie, później tar­gu­jemy się... Błaga­my i pro­simy, ofe­ruje­my wszys­tko co ma­my...dusze za jeszcze je­den dzień...kiedy tar­gi się nie udają a złość jest zbyt wiel­ka by mogła trwać, wpa­damy w dep­resję... Mamusiu jak żyć nigdy się z tym wszystkim nie pogodzę .. (*)