Ocalić od zapomnienia...

Ta straszna sobota, jedenasta godzina…
Kończysz swoje życie
Córeńko jedyna.
Przestajesz walczyć, czy pytasz o zgodę?
Jak mam Ciebie oddać,
pozwolić Ci odejść?
Jak przestać Cię tulić, jak mam
złożyć w grobie?
Oddałabym wszystko, żeby być
przy Tobie…
Dokąd poszłaś Skarbie,
Matusiu Kochana
Czy był jasny tunel? Na końcu polana?
Dostałaś skrzydełka Twoje
wymarzone?
Teraz Rajski Ogród stał się twoim domem.
Zabrałaś króliczka, misia i kucyki,
wyszeptałam Ci na drogę
do uszka wierszyki…
Uleciałaś wolna, teraz Bogu
śpiewasz
Mnie otula rozpacz jak mech
martwe drzewa.
Pozostał mi smutek, pustka
i tęsknota
a życie na ziemi stało się Golgotą…

Mojej Matusi w Niebie – mamusia

Cóeńko...bez Ciebie już zawsze będę sama...świat przestał istnieć...

(*)(*)(*)

(*)(*)(*)(*)

(*)(*)(*)(*)

Matuśku...;*


Przytulam , Maleńka Myszeczko :)



(*)

Henryk Borowski (17 lat)

"Chciałbym,
aby ten wiersz
był obejmującym cię ramieniem,
które niesie spokój.

Chciałbym, aby ten wiersz
był pokojem z ciepłym kominkiem,
gdzie mogłabyś odpocząć.

Chciałbym,
aby ten wiersz dał ci
wiele więcej.

Chciałbym, abyś mogła
przemienić sie w ten wiersz.

I może wtedy
przestałabyś płakać."

♥♥♥♥♥

ten wiersz dla Twej pamięci,
mała Księżniczko
i dla Twojej Mamy...

Kochamy Cię bardzo Gwiazdeczko, i tak bardzo nam Ciebie brak.Śpij spokojnie Skarbie. <*> <*> <*> <*>

Córka śp.Cz i F Soroka,mama Przemusia

Nie ma już tamtych zachodów,

nie ma olchy na horyzoncie,

ani rechotu żab i klekotu bocianów,

lecz jest miejsce w moim sercu

na najpiękniejsze wspomnienia...

Za oknem widzę inne obrazy,

inną słyszę ciszę,

inna jestem ja.

Jaśniutki promyczek ślę do Nieba(*)

(*)(*)(*)(*) Pamiętamy MAtyldziu.........