BRAK CIEBIE MATEUSZKU JEST BOLEM ,CIEZAREM DZIWNEGO OCZEKIWANIA,SPOCZYWAJ W POKOJU((*))((*))((*))((*))((*))
*************************
TAK TRUDNO ZYC,GDY SERCE DZIECKA PRZESTALO BIC
((*))((*))((*))((*))((*))((*))
**********************

()
[]

Zapalam światełko aby zawsze było jasno na Twojej drodze (*)
mama Remigiusza R.
i
córka Jana Tarkowskiego.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


``````````)
``````````((
``````````)
`````````/( (
````````( ( , ) )
````````(( , )) )
````````(( , ) ))
````````(( ( , ))
````````~~T~~
``````.۩۞۩.۩۞۩
``````.۩۞۩.۩۞۩
``````.۩۞۩.۩۞۩
``````.۩۞۩.۩۞۩
``````.۩۞۩.۩۞۩
``````.۩۞۩.۩۞۩
~~~~~~~~~~~~~
"Ci, których kochamy,
nie umierają nigdy,
bo miłość to nieśmiertelność."
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Wspomnienia pozwalają na chwilę szczęścia ... bo pomyśleć to znaczy wciąż pamiętać .... ((*))((*))

◕ڿڰۣ◕ڿڰۣڿ◕ڰۣ◕ڿڰۣ ڿڰۣ◕

,,Jesteś tam, gdzie jutra słodki smak
Jesteś tam, gdzie słońce wschodzi
Jesteś tam, gdzie wolniej płynie czas
Jesteś tam, gdzie szczęściu nic nie grozi ...”

Najjaśniejsze światełko mojej nieustającej pamięci dla Ciebie, Mateuszku...

*```
*````````(
*````````)
*````````((
*```````((,)
*```````(,))
*``````((*)))
*`````*===*
*``````[♥♥♥]
*``````[♥♥♥]
*``````[♥♥♥]
*``````[♥♥♥]
````````````

Pamiętam każdego dnia...

◕ڿڰۣ◕ڿڰۣڿ◕ڰۣ◕ڿڰۣ ڿڰۣ◕

Żyliście tak szybko....
Ciekawi życia....
Chcieliście zmienić Świat....
Ktoś zdmuchnął ogień,
ze świecy Waszego życia....
Tym samym nie dał Wam szans....
Płomyków tysiąc
cicho płonie,
jak dywan świateł
ciepłych, ruchliwych,
jak pozdrowienie
przyjaznych dłoni
jak słowa niesione przez wiatr
kochamy was ,KOCHAMY WAS...
KOCHAMY WAS............

JAŚNIUTKIE ŚWIATEŁKA DO NIEBA
SERDECZNIE POZDRAWIAM TWOICH NAJBLIŻSZYCH
IRENA

MATEUSZKU PAMIETAM ((*))

PRAGNIENIA

„Na zielonym stoku
chcę stanąć na moment..
uciszyć niepokój
przywitać się z domem..

gorycz przez dni tyle
w piersiach nazbieraną
zamienić na chwilę
przebywania z mamą

by w garnkach i słojach
suszonych na płotach
rozbiła się moja
ogromna tęsknota

by w słonecznym blasku
potrafiły brzozy
wyrwać mnie z potrzasku
beznadziejnej prozy

by ścieżką lipową
biegnącą wzdłuż sadu
wróciły na nowo
marzenia do ładu

by wrota zaspane
skrzypnęły w stodole..
zapachniało sianem
i chlebem na stole..”