[*]

Chwile życia
jak przez sito życia
sączą się puste dni,
zastygają w bezruchu
krople tamtych chwil...
co jak bańka mydlana,
pryska co dnia,
staram się chwytać je w dłonie
lecz ucieka jak mgła..
zawieszona JAK JA
między ziemią a niebem.

NAJJASNIEJSZE ŚWIATEŁKA DO NIEBA

POZDRAWIAM TWOICH NAJBLIŻSZYCH IRENA

MATEUSZKU
[ღ]```````))
[ღ]``````(+)
[ღ]`````(((+))
[ღ]````( ((+))))
[ღ]````[_____]
[ღ]````[_____]
[ღ]````[_____]
[ღ]````[_____]
~~~~~~~~~~~~~
*.....PAMIĘTAM....*
*.....ŚWIATEŁKO..*
*....Z MODLITWĄ..*
~~~~~~~~~~~~~

Boże, Miłosierny Panie,
daj duszom miejsce w niebie,
błogosławiony pokój
i jasność Twojego światła.
Synku,tęsknimy za Toba..

.♥......) ..♥
.♥.♥...(,) ...♥
♥...♥.[__]..♥
.♥.♥..[__]...♥ ŚWIATEŁKO ♥
..♥....[__] .♥.♥ .PAMIĘCI ♥.♥
......(____)
((_,»*¯**¯*«,_)) ((_,»*¯**¯*«,_))
♥ ~

◢◤◥◣◢◤◥◣◢◤◥◣◢◤◥◣◢◤◥◣◢◤◥◣
Bliska śp. rodziny HERMANOWICZ,
śp.M.SZKOP; śp.Z.WINNICKIEJ
◥◣◢◤◥◣◢◤◥◣◢◤◥◣◢◤◥◣◢◤◥◣◢◤


§ ````````)
§ ````````((
§ ````````)
§ ```````/( (
§ ``````( ( , ) )
§ ``````( ( , )) )
§ `````( (( , ) ))
§```````[][][]
§`````[](*)(*)[]
§`````[](*)(*)[]
§`````[](*)(*)[]
§`````[](*)(*)[]
$``[](*)(*)*(*)(*)[]

~^~^~^~^~^~^~^~
>Niegasnące Światełko<
>>>>>PAMIĘCI<<<<<
ZA WCZORAJ I NA DZIŚ
~^~^~^~^~^~^~^~

Jest pamięć
wdzięczna pamięć o Tobie
co nie więdnie jak kwiaty
nie obsycha jak łzy
pamięć trwalsza niż kamień
i jest żal...
żal serdeczny po Tobie.

Na zawsze w mej pamięci Mati.

„ Wiem, że nie przyjdziesz, w głuchą wsiąkam ciszę,
którą naokół otoczona jestem,
i czekam, każdym łudząc się szelestem,
że może Twoich kroków szmer usłyszę...

Cicho, nie słychać żadnych ludzkich kroków,
Wiem, że nie przyjdziesz...
W głuchą wsiąkam ciszę...”


I tylko cisza...i pustka...i żal niezmierzony...

.♥......) ..♥
.♥.♥...(,) ...♥
♥...♥.[__]..♥
.♥.♥..[__]...♥
..♥....[__] .♥
......(____)
((_,»*¯**¯*«,_))
♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~
NIECH SŁOŃCE WYJDZIE ZZA CHMUR...
NIECH SERCE NIE WIE, CO TO BÓL...
NIECH PRZEMÓWI CAŁY ŚWIAT...
A CIEBIE ANIOŁKU CIĄGLE BRAK...
<<<* P A M I Ę T A M *>>

MATEUSZKU

Serce
Czuję w dłoni szorstką powierzchnię znajomego przedmiotu. Moje palce wodzą po ostrej krawędzi niezdarnie posklejanego serca. Czuję miejsca w których naniosłam zbyt wiele kleju. Otwieram małą gablotkę, szklane więzienie moich uczuć. Uśmiecham się lekko, i umieszczam w nim serce, patrząc nań troskliwie. Zapewniam je gorąco: „Tutaj nikt cię już nie zrani.”