Pop­rzez ty­siące
łez
za­bar­wionych krwią.
Wołam.
Od­bi­jam się od ścian.
Ląduję
Z kulą żelazną po­między żebrami.
Oddycham
Cier­nie na mym czole.
Głęboko.
Dokładnie.
Krzyczę.
Nieme wes­tchnienie prze­bitej piersi.
Ser­ce naz­naczo­ne przepaścią.
Czar­na pla­ma losu.
Otchłań.
Roz­szar­pa­ne życie.
Za­ginione szczęście.
Pop­rzez ściany
wbi­jam szkla­ny wzrok.
Zam­glo­ny łzami.
Na pier­si ra­na wydrapana
os­trym mie­czem przeznaczenia.
Wokół czar­ne pręty. Moi strażnicy.
Uwięziona.
Ig­no­rując ból ,wiem

że

KIEDYŚ ZOBACZĘ MOJEGO ANIOŁA

\"...Nie daj zachmurzyć się swemu niebu
I myśl uparcie bez chwili wątpienia:
To tylko zmiana, a nie rozstanie
Bo tak jak śmierć jest częścią życia
Zmarły wciąż żyje pośród żywych
I wszystkie zdobycze wspólnej podróży
Chwile zachwytu, dzielone olśnienia
Nagromadzone skarby intymności
Rzeczy, które wzbudzały w nas śmiech, płacz lub śpiew
Śnieg błyszczący w słońcu i pierwszy powiew wiosny
Bezgłośny język, spojrzenia, dotknięcia
Wzajemna wiedza
Każde darowanie i przyjęcie
Nie są to kwiaty, które więdną
Ani też drzewa, co walą się lub próchnieją
Ani kamienie
Bo i te w końcu ulegną wichrom i ulewom
A dumny szczyt zamienia się w piasek
Czym byliśmy - jesteśmy
Co mieliśmy - posiadamy.........\"

Za każdym razem, gdy spojrzę w niebo, będę widział
tam Twoją twarz .
Mateusz bądz szczęśliwy na zawsze, na wieczność !
Lewa.........................................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

_________\"Ostatnie zwiędłe kwiaty\"______

Ostatnie zwiędłe kwiaty, zważone kasztany
Sieją po szarej drodze liście złotordzawe
Brunatnym skib kożuchem nakryły się łany
I ziemia żegna krasą swą jak starość sławę.

Wiatr przegania po polach siwych mgieł tumany
Zmarło lato,w zmierzch wiozą chmury niełaskawe
A staw w zwierciadle wody do snu kołysanej
Tę charonową piękna odbija przeprawę.

I gdy w gałęziach nagich trwogą krzyczy ptactwo
W smutku pory znajduje duch powinowactwo
Własnej doli i spada nan brzemie żałoby
Jak pielgrzym o głaz wspomnien się potyka.

Lecz jeśli się pochyla, to li do rzemyka
By ciaśniej opiąć sandał na drodze
............................przez groby.

/L. Staff/

\'\'Motyle tańczą nawet wtedy, gdy z bólu pęka ziemia....\'\'
MATEUSZ pamiętam !

(*)(*)(*).................

Wznoszę ręce do góry, krzycząc do Ciebie Boże - zabierz wszystkich do siebie, co giną na motorze, niech Niebieskich Autostrad nie braknie tam u góry, kochamy naszą pasję, choć ciągle giną tłumy. Jesteśmy nieśmiertelni i tak już pozostanie...



Choć nie mogę tu zajrzeć każdego dnia pamiętam i myślę o Tobie.
Słucham Twojej muzyki, dzięki której czuję że wciąż jesteś pośród nas.

Daj nam wiarę, że to ma sens.
Że nie trzeba żałować przyjaciół.
Że gdziekolwiek są - dobrze im jest,
Bo są z nami choć w innej postaci.
I przekonaj, że tak ma być,
Że po głosach tych wciąż drży powietrze.
Że odeszli po to by żyć,
I tym razem będą żyć wiecznie...

\"...Czy nie słyszysz jak wołam ?
Głos mój odbija się o plecy gór
Słychać echo w zakamarkach ścian,
gdzie niedawno byłeś.......
Ściskam zimną klamkę,
wychodzę ze swego niepokoju
i nie mam dokąd iść.......................\"

Odszedłeś, by śnić.......
W lepszym świecie być.......
Nie mówię żegnaj, tylko do widzenia !
Lewa ręka w górę - dla Ciebie pozdrowienia
i Światełko do Nieba......()...
*****************************[]**********************

\"Nieuchronnie mijają
rzeczy i zdarzenia
odchodzą chwile, doby....
lecz coś się nie zmienia
czegoś nie da się zgubić
Coś trwa, coś zostaje
Gdzieś w głębi duszy
cicho gra malutki grajek, najpiękniejszą muzykę
która płynie falą, rytmem serca
I już w nas pozostaje duchowe przesłanie
łagodnie bratające trwanie i mijanie
Nieuchronność omija, co chcemy ocalić
wystarczy ciepła iskrę
pod sercem zapalić
by rosły w nas i trwały ulotne wrażenia:
drogowskazy pamięci - najmilsze wspomnienia....\"

Każdego dnia i chwili pamiętam,nigdy nie zapomnę....!
Modlę się za Ciebie , czekam.....
bo każdy dzień przybliża nas do siebie.
**********MATEUSZ Lewa w Górę ! ! !**********************

Tak jak co wieczór mówiliśmy sobie
DOBRANOC
nie widzę Cię, nie słyszę,ale wiem że jesteś tu ze mną ,więc
DOBRANOC SYNKU ,DOBRANOC

Niebieskie światełko dla Ciebie tu gdzie jestem .
Wiesz dlaczego..................................................
Dla niektórych ludzi ,rzeczy materialne mają większą wartość niż człowiek.

\"Jesienne astry patrzą w niebo
i zamyślona archanioła twarz
znowu zagrabić liście trzeba
przypomnieć że wciąż płynie czas
Odkurzyć stare kalendarze
serce przybliżyć ku wieczności
przypomnieć ukochane twarze
przeżyte smutki i radości............\"

Mateusz żyj życiem wiecznym
Światełko niech oświetla Ci drogę
Lewa...............!